Vandaag ben ik alweer jarig! Maar net als vorig jaar vind ik er nog niet zo heel veel aan. Eerst mag ik al spontaan bij papa en mama op bed, dan gaan die rare mensen voor me zingen, en vervolgens krijg ik ook nog “doosjes”. Ik snap er helemaal niks meer van. Eerst schijnt er een baby in mama’s buik te zitten, en nu dit?! Ik word er wel een beetje chagrijnig van, hoor…

Dus ik ben met papa meegegaan naar sjoel, waar ik ook een potje heb zitten chagrijnen, en na mijn schoonheidsslaapje was het weer goed. Toen kon ik wel de lol inzien van het openscheuren van kadoverpakkingen.

Ik heb wel hele mooie dingen gekregen:

• Twee hele bijzondere boeken. De ene klapt heel mooi uit, en de andere kon zelfs praten! (kees kietel met handpop) Dat was wel eng, maar ook wel leuk, uiteindelijk.
• Een vrachtwagen die helemaal in- en uit elkaar geschroefd kan worden, en je kan hem aan het touwtje achter je aan slepen. Het schroeven is me nog wat te ingewikkeld, maar ik vind het wel leuk om ermee rond te zeulen.
• Een soort vormenstoof voor gevorderden, die ik dus na een paar keer proberen zo in elkaar legde. Hoezo, uitdaging?
• Duplo blokjes, uiteraard Daar ga ik nog heel veel uurtjes mee spelen, waarschijnlijk
• En ik heb ook een HELE GROTE Winnie the pooh-beer gekregen. Mijn god, wat is dat ding eng, zeg! Wat hebben ze met mijn lieve beer gedaan? Ieks! Pas na een half uur staren en voorzichtig benaderen, durfde ik het ding te aaien. Uiteindelijk wilde ik ook wel een kusje van beer toen ik wegging. Ik vind het wel een beetje raar dat hij niet terugzwaaide, maar ach, het zal wel. Beer zal nog verdere keuring moeten ondergaan, voordat ik hem helemaal accepteer…

Al met al was het een hele geslaagde verjaardag.

Net als vorig jaar zullen we even mijn maten noteren. Is wel zo leuk voor later 

Geslacht: Nog steeds jongen

Lengte: ±90 cm

Gewicht: ±15,5 kg

Confectie-maat: 92 begint klein te worden (of 2 yrs )

Schoenmaat: 24

Gebit: Bijna volledig, ik mis nog alleen de achterste set kiezen

Grove motoriek: Kan kruipen, lopen, rennen, klauteren op stoelen, banken en tafels

Fijne motoriek: Vindt het nog steeds erg fijn om met dingen te gooien, al wordt bouwen ook wel leuk gevonden. Mits er niet achter een auto aangerend moet worden.

Mentale ontwikkeling: Snapt veel meer dan wat je zou denken, gezien zijn woordenschat. Voornamelijk procedurele dingen, zoals waar dingen liggen en de volgorde van dingen, heeft Eli scherp op zijn netvlies

Woordenschat bij 24 maanden: Spreekt inmiddels met 2 woorden, vindt het fijn om te zingen, kent al heel veel losse woorden.

Overig: Het is al duidelijk dat Eli betere ogen heeft dan zijn moeder. In het zwembad benoemt hij dingen die zij zonder niet eens kan onderscheiden van de muur. Dus dat is fijn

Vandaag is papa jarig! Daarom heb ik hem een heel mooi boek gegeven over ons gezinnetje. Het heeft “de buitelende baby in mama’s buik” en gaat over ons, inclusief zwangere mama (en blond kindje). Alleen is mama in het boek veel dikker dan mama, en kan je in het boek kijken wat de baby aan het doen is. Zo kan je zien dat de baby inderdaad een banaan en een appel in de buik heeft om te eten, en dat de baby soms slaapt. Helemaal interessant!

Verder heb ik ook een mooie tekening gemaakt. Na drie keer vragen van mama’s kant, heb ik er uiteindelijk maar een gemaakt toen ze me kwam ophalen, omdat het weer niet gebeurd was… De dochter van de juf heeft me geholpen, en hebben dus een heel mooi gekleurd papier (formaat A2 :’) ) met mijn prachtige inspiratie en wat hartjes en een zonnetje erop. Papa was er heel erg blij mee.

In het kader van: “ik weet heel goed wat ik wil, en ik steek het niet onder stoelen of banken” ook even het volgende:

We waren ’s avonds uit eten, wat heel lekker was, en na het hoofdgerecht riep ik op een gegeven moment “Huis!”en liep naar de deur, te wachten waar die ouders van mij nou eens bleven. ZKH Eli wil naar huis, nu dus.

Dat beantwoordde ook de vraag of papa en mama misschien nog een nagerechtje wilden.

Mama en ik zijn vandaag samen met tante Vanes naar Hoofddorp gegaan om een nieuwe kamer voor mij te kopen. Daar heb ik niet zoveel van gemerkt, want ik heb heerlijk gespeeld met de kralendingen in de winkel en rondgerend.

Toen ik klaar was met de kralendingen, liep in naar een schap met kleertjes, en ging de kleren stuk voor stuk zeer aandachtig bekijken. Alsof ik nog nooit iets anders had gedaan in mijn leven, liep ik door die winkel als een volleerd winkelaar. Dat ik steeds hetzelfde shirtje in verschillende maten aan het bestuderen was, mag de pret niet drukken, toch?

Er zat niks tussen wat ik graag zou willen hebben, dus alle kleertjes beleven aan de hangers hangen. Wel zo netjes, nietwaar?

Er zit gewoon een hele echte baby in mama’s buik! En tsja, als ik eet, dan moet de baby ook eten. Dus ik was met mama in de supermarkt, en ging ik dus uitgebreid vertellen aan iedereen die het wilde horen “Eli eten, baby eten!” Toen mama eenmaal verstond wat ik zei, legde ze me uit dat de baby haar eten in mama’s buik heeft meegenomen, dus we hoeven nog geen eten te kopen voor de baby. Als het eten van de baby in mama’s buik op is, dan komt ze eruit en gaat ze hard roepen dat ze wil eten. Maar dit gaat nog heel lang duren, zegt mama.

Het houdt me in ieder geval wel erg bezig.

Vandaag ben ik 2 jaar geleden uitgerekend!

Om dat te vieren heb ik heel stiekempjes een koekje gegeten! Naja, na een half koekje kwamen papa en mama erachter waarom ik zo stilletjes in de kamer was, en heeft papa de rest van het koekje opgegeten. Maar toen mocht ik toch een heel koekje met chocola hebben, omdat ik stiekem eigenlijk al 2 jaar ben, en dan mag ik zo nu en dan eens een koekje. Misschien dat we een traditie gaan beginnen dat we zaterdagmiddag een beetje mogen snoepen met zijn allen.

De “echo-stand” weet ik nog steeds heel goed te vinden. Ik pakte op een gegeven moment een stok op, en toen zei mama dat het een stok was, dus ik echo: “tok!” Waarop papa zegt, “Eli, je mist de letter “s”! Je spreekt het uit als “ssssstok!” Waarop ik de tuin opnieuw besproeide met een luide “ssssssstok!” Het klonk in ieder geval erg schattig.

Nadat ik een klein weekje mijn avondeten heb geweigerd, kan ik ineens een aantal nieuwe dingen:

• Ik kan het alfabet veel beter zingen “aarbei-cee-cee-….-haa-ie-jee-kaa-el-el-el-el-el-pee” Daarna raak ik de weg kwijt en begin het alfabet opnieuw te zingen. Zo kan ik mezelf heel goed bezig houden
• Ook gaat “ik zag twee beren broodjes smeren” alweer een stuk beter: “bieje smieje…. woooonder! bieje smieje konde … hihihi hahaha … keek ernaar!”
• De trap wordt beklommen met een voetje per tree. Om op iedere tree te stoppen is voor dreumesen, ik ben al bijna een peuter, hoor!
• Boterhammen met smeerkaas worden niet meer getolereerd. Ik dien enkel boterhammen met pindakaas geserveerd te worden, anders vergaat de wereld!
• Papa en mama moeten inmiddels in code spreken als bepaalde voedingswaren worden genoemd, anders spring ik er bovenop en wens direct geserveerd te worden. Dus ze hebben het over “peanutbutter sandwich” en “bolletje met rozijnen” in plaats boterham pindakaas en krentenbol. Verwarrend hoor!
• Ik vraag één keer om iets, en als het dan niet direct gegeven wordt, vergaat de wereld. (Ja, alweer ) Dan ga ik heel hard krijsen, janken, jammeren, op de grond liggen en nog wat verder schreeuwen. Zou dit het begin zijn van de terrible two’s? Enig nadeel is dat papa en mama het vooral vermakelijk en schattig vinden, en genieten van de show, in plaats van zeer schuldbewust van hun enorme fout direct opspringen om te precies te doen wat ik van ze verlang. Ik zal dus wat effectiever en beter moeten gaan jammeren.
• Als iemand weggaat, heb ik inmiddels een heel scala aan groeten: “dagdag!”, “daaahaaag!”, “doei!”, “byebye!” Alles is mogelijk tegenwoordig
• Dat verlegen kleine jongetje is zomaar getransformeerd in een grote kerel die weet wat hij wil. In een winkel ren ik dus direct naar de stapel krentenbollen en piep “kwenneboh?”, net zo lang tot ik een krentenbol krijg. In de andere winkel ga ik bij de kassa staan en ga een potje zitten leuren om een”ngengel”, en warempel, ik krijg een soepstengel! Dit loont! Moeten we vaker doen!
• Er zit een baby in mama’s buik verstopt! Dat is raar! Als papa en mama vragen waar de verstopte baby is, dan trek ik mama’s truitje omhoog en wijs op haar buik. Knap, hè, van mij?

Aangeboden: Schoonmaakhulp. Kan vegen, gericht kwijlen en opruimen.

Eventueel wordt bij het “schoonmaakproces” ook een keur aan liedjes gezongen. Hierbij kan niet gegarandeerd worden dat e.e.a. verstaanbaar is of dat een liedje volledig wordt afgemaakt alvorens drie andere liedjes tegelijk in te zetten.
Benodigd: een bezem. Afhankelijk van het tijdstip is een boterham pindakaas of een krentenbol met een glas water een goede stimulans om het werk voort te zetten.

Kleine lettertjes:
_{Wij garanderen niet dat uw huisraad in originele staat verkeert nadat onze hulp zijn werkzaamheden heeft verricht.
Communicatie wordt enigszins bemoeilijkt door de neiging om slechts op selecte momenten te reageren.}

Wat we bijna zouden vergeten, is dat het deze maand alweer mijn geboortemaand is! Ik ben al bijna dreumes-af en wordt een echte peuter! We hebben een hele mooie uitnodiging gemaakt, die ook in het foto-album komt.

Inmiddels zijn we bezig met poging 3 om me af te wennen van de slaapzak, want ik spookte net zo hard door met slaapzak als zonder, en in die bloedhitte is een slaapzak alleen maar warm. Nu ik wat meer grip heb op het feit dat ik echt al een beetje kan praten, spook ik ook niet meer ’s nachts, en slaap ik nog enkel midden in mijn kamer, in plaats van voor de deur
Dat praten is wel makkelijk, hoor! Ik kan vanaf boven gewoon al gaan roepen dat ik een “bobeham pinpapaa” wil, of anders een ‘kwenneboh”. Dat is toch een stuk praktischer dan alleen “hiehiehie” schreeuwen en wijzen.

Een echte peuter vindt het niet super-erg als zijn tandjes gepoetst worden, dus ook ik hou me relatief rustig inmiddels bij het tanden poetsen. Misschien helpt het ook wel dat ik nu mag zitten bij het tanden poetsen, maar ik ben allang blij dat ze me niet meer zo martelen met die tandenborstel. Gelukkig smaakt de tandpasta wel goed.

Door het warme weer heb ik zelfs een beetje voetschimmel onder mijn poezelige voetjes. Dus nu word ik ’s ochtends en ’s avonds ingesmeerd tijdens het lezen van een boekje.

Ook begin ik al een beetje achterbaks te worden.  Papa en mama hadden oppas geregeld voor mij, omdat ze zo nodig naar de film moesten, en ik had niet zoveel zin in die mensen, dus ik ga bij de deur staan, roepen dat ik naar boven wil. Want daar kan ik rustig met mijn trein spelen, zonder die mensen erbij! 
Helaas werkte mijn überslimme truc niet, want ik werd gevolgd!  Naja, dan maar spelen met gezelschap, is ook prima, toch?

Vandaag ben ik met mama gezellig naar de kinderboerderij gegaan. We zijn er ruim 1,5 uur geweest. Eerst natuurlijk naar de geitjes, waar ik heel hard achter de vogels ben aangerend, en als een idioot naar de geitjes rende, “aaien” riep, en toen als een plank stil bleef staan. 

Na een kwartiertje zijn we dus maar naar de glijbanen gegaan, waar ik 20 minuten lang van dezelfde glijbaan ben geroetsjt. Daarna heb ik me uitermate goed vermaakt met de grotere glijbanen, waar je eerst op moet klimmen. Er is er ook eentje waarbij je in de touwen moet klimmen. en dan is de glijbaan bijna 2 meter hoog!  Omdat mama last van haar rug had en mij dus niet zo hoog kon tillen, mocht ik helemaal zelf in de touwen klimmen!  Stoere ik vond het helemaal prima. Met een beetje hulp waar ik mijn voeten moest zetten en een laatste duw van mama om me op het platform te krijgen, ben ik wel 3 keer van die grote-mensen-glijbaan afgegleden!