Woensdag 29 augustus (41w 0d) om 11:13u is Guusje geboren!!! En nu hij geboren is, noemen wij hem Eli. De rest van de naam (de joodse naam) wordt bekend gemaakt bij de besnijdenis (brit). Het verslag van de bevalling staat in de weblog “Eerste jaar”.

De babybanner zegt “Vandaag is de grote dag!!!!!”. Wel, Guusje is het daar niet geheel mee eens. Alles zit nog rustig (nou ja, rustig… rammel, rammel, trap, schuif, hik, rommel) binnen op de uitgerekende datum. Nu vraagt een mens zich wel af waarom ik me al die tijd de zenuwen heb gemaakt dat hij te vroeg zou komen, nu alles er op wijst dat we rustigjes over tijd gaan.

Ergens hoop ik wel dat Guusjes gehiphop in en uit die bekkeningang ergens nuttig voor is. Inmiddels heb ik al drie of vier keer indalingsweeën gehad, en floept hij er steeds weer uit.  Hopelijk krijgt baarmoeder/buik handigheid in het op de juiste manier omlaag manoeuvreren van Guusje, zodat t.z.t. de weeën ook effectief (en niet alleenmaar pijnlijk) zullen zijn… We wachten af.

Inmiddels hebben we een nieuwe, zeer effectieve, bezigheidstherapie gevonden. In plaats van me te ergeren aan het feit dat die steunkousen schuren en die buik steeds te hard wordt om normaal voort te kunnen bewegen, ga ik alle Harry Potter boeken achter elkaar lezen. Een snelle berekening (ja, dat kan nog met mijn verweekte hersenen) leidt tot de conclusie dat dit ongeveer/minstens 20 dagen gaat duren. En aangezien ze bij 14 dagen over tijd gaan inleiden, hoef ik me niet echt meer te vervelen. Dat scheelt weer!

Vanes heeft Guusje voelen bewegen!! Er stak heel duidelijk een voetje uit, dus ik grijp haar hand en leg die op voetje, die uiteraard meteen wegschoot, wat zij dus voelde. Vanes kijkt me met grote ogen aan en zegt: “Wat cool!! Voelde jij dat ook? …. Oh, dat was een stomme opmerking. Erg schattig. De rest van de avond was buik gekidnapt door Vanes die continu op zoek was naar bewegende konten en voetjes en zo. Was gezellig. Het truitje wat ik aanhad, vond het wat minder, maar ach.

Buik is in week 40 nog even enorm gegroeid. Had ik ook wel kunnen bedenken uit het feit dat ik na 4 uur slapen niet wakker word om te plassen, maar om te eten en te drinken, maar dat terzijde.  Desondanks staat de weegschaal nog steeds op +12,5 à 13 kg, dus helemaal prima.

Inmiddels ben ik wel gewend aan het tempo doeloe van een hoogzwangere vrouw. Eerst kon ik me nog heftig ergeren aan het feit dat je na een (halve) dag schijnbaar niets doen totaal uitgeput bent, maar je houdt toch wel twee lichamen in stand en dat kost natuurlijk ook energie. Geen wonder dat je dan moe wordt!! Verder heb ik het vuile vermoeden dat zodra Guusje zich niet meer uit de bekkeningang worstelt, hij er wel helemaal uit zal komen. We zullen zien…

Net weer gekeurd door de vlos. Bloeddruk 110 over 70!!! En dat terwijl de onderdruk nooit echt boven de 55 is gekomen! Maar ze zegt dat ik nu toch ook wel snel zal gaan bevallen, met deze bloeddruk en zo, en misschien kan ze dat ook wel voelen aan buik.
Je gelooft het nooit, maar Guusje was zowaar ingedaald! beweeglijk in bekkeningang!!! Ze heeft wel drie keer gecontroleerd, maar hij zat er toch echt in! Goh, hij kan het dus wel… Ik moet nog steeds bellen als de vliezen breken, omdat het nog beweeglijk is en niet vast, maar ach. Is wel rustiger gevoel, zeker beweeglijk, dan is het dus ruimte om te bewegen, en zal er dus geen extra druk op zn kop staan. Vrijdag moet ik bellen voor stripafspraak en als ik maandag NOG STEEDS niet bevallen ben, mag ik nog een keer, maar ze gaf me de indruk dat het niet lang meer zou gaan duren.
Nu is de grote vraag…. Krijgen we Harry Potter deel 4 uit voordat Guusje komt, of niet???

Minuscule update: 28 augustus ’s middags nog geen bijzondere activiteit te melden. Dus toch geen dubbele verjaardag in huize Hochheimer…

En toen waren we al op 39 weken! Nooit gedacht dat Guusje zo lang zou blijven zitten, maar ik ben kennelijk gezellig en houdt hij van een strikt dieet van pindakaas en vlokken.

Inmiddels zijn de opvliegers gekomen en gegaan, dus hebben we, net zoals bij de zwangerschap, alle “normale” bijwerkingen zo ongeveer wel gehad. Zou er misschien dan toch echt een einde aan komen?

Heb mijn cursus “steunkousen aantrekken” goed overleefd. Het viel me
reuze mee. Je moet even de voet even goed doen en daarna is het eigenljik
gewoon ongegeneerd hijsen, trekken en sjorren. Gelukkig
heb ik niet zo’n last van de behoefte om me op een charmante wijze aan
te kleden, dus dat scheelt alweer. Die meneer was zwaar onder de indruk
hoe “soepeltjes” ik dat ding aankreeg.
Ben
stiekem dus wel een beetje trots op mijn overgebleven lenigheid. Het
was namelijk niet bijster veel aan het begin van de zwangerschap, maar
ondanks (dankzij?) de waggel kunnen de benen toch nog wel bewegen. Dat
scheelt alweer.

Verder begin ik wel erg nieuwsgierig te worden naar die bevalling. Het is niets minder dan een ongegeneerde hoeveelheid natuurgeweld die je over jezelf afroept (is die hele zwangerschap met de bevalling als bijpassende afsluiting) en ik ben erg benieuwd hoe we ons eronder gaan houden.

Er is niet veel meer te bekennen van enige vorm van vast slaapritme, want de ene dag ben ik zo weg en slapen we rustig 6 uur door, en de volgende dag lig ik eerst een uur wakker om daarna iedere 1,5 uur wakker te worden of zo. Heel vreemd. Gelukkig ben ik het stoïcijns blijven liggen niet verleerd (even van genieten nu het nog kan), dus komen we wel aan onze uurtjes slaap.

Met 39 weken 5 dagen weer eens gekeurd door de verloskundige. En Guusje is alweer/nog steeds niet ingedaald. Bloeddruk inmiddels 120 over 65. Nu vertelt ze me opeens dat als Guusje niet helemaal lekker indaalt, hij ook wel niet te vroeg zal komen. En ze gaan pas strippen (vliezen een beetje loswoelen, waardoor de baarmoeder misschien gestimuleerd wordt) met 41 weken, maar zo lang hij niet indaalt, kunnen ze ook niet strippen. Aargh!!!! Zullen we de uitgerekende datum maar aanpassen naar 6 september? Misschien krijg ik dan wel weer nesteldrang of zo… Aan het eind van week 39 stond de weegschaal trouwens op +13 kg.

De eerste nacht op een bed op klossen hebben we wonderwel overleefd. We zijn niet uit bed gedenderd, of door de klossen gezakt, waar we wel een beetje bang voor waren, dus dat scheelt alweer!

Al slaap ik sinds week 37 niet langer dan 5 uur per keer omdat ik dan wakker word van volle blaas en duurt het minimaal een uur voordat ik ’s avonds slaap, dit alles mag de pret niet drukken dat Guusje nu toch echt wel bijna geboren gaat worden. Zeker als ik het voorwerk mag geloven .

Vanes komt vrijdag naar Nederland!! Zij heeft me nu ook zwanger gezien. Nu mag Guusje echt komen. Al is hij erg eigenwijs. Lekker een uur lang feest houden voordat Vanes gezellig langskomt, de bel gaat, en het is stil. Vanes heeft de deur nog niet achter zich dichtgetrokken, of meneer wordt weer wakker… Zondag heeft hij deze riedel herhaald. Ik ben bang dat Vanes dus geen live buikdans te zien zal krijgen. .

De nestelwoede-to-do-lijst heb ik nét niet afgekregen in week 37, dus we gaan nog stilletjes door in week 38. En dat het lijstje af is betekent uiteraard niet dat er verder geen projectjes verzonnen kunnen worden  Nee, ik denk dat ik als het lijstje af is echt wat rust ga nemen. De compulsieve drang om schoon te maken is weg, dus nu zouden eventuele schoonmaakactiviteiten voornamelijk zijn ter tijdverdrijf met als bijkomend voordeel dat je een volledige body work-out krijgt en het huis er schoner van wordt.

Verder is mijn transformatie naar oud wijf bijna volledig voltooid. Na de degradatie van lopen naar waggelen naar strompelen annex voortbewegen en de incontinentie, heb ik ook een afspraak gehad om steunkousen te laten aanmeten tegen spataderen. Ik blijk erg symmetrische benen te hebben. Jottem.

Mijn wraak is zoet en komt in de vorm van een nieuw stoomstrijkijzer! Ja, ik ga me toch niet laten kennen door een stom stuk katoen!!! Heb het hemeltje van de wieg twee keer gestreken met de mooie kant naar beneden, en nog een keertje met de mooie kant naar boven. Het is geen biljartlaken, maar ik zal het er maar mee moeten doen.

Bij het lijstje van hormonale bijwerkingen mag nu ook het item “opvliegers” gezet worden… Hopelijk is dit echt het laatste voorteken voor een eventueel aanstaande bevalling, want ik ben het inmiddels wel grondig zat. Zo langzamerhand begin ik de walrusheid van mijn nieuwvonden omvang een beetje storend te vinden. Omdraaien in bed is niet gewoon omdraaien in bed, nee, ik moet mezelf zo ongeveer van de ene zij naar de andere zij takelen en dit nog proberen stilletjes te doen zodat Mich door kan blijven slapen. En doordat het bed op klossen staat, kom ik ook niet meer met mijn voeten op de grond, waardoor charmant in en uit bed stappen een ding van het verleden lijkt te zijn geworden.

Zondag avond hebben we de goden verzocht/het lot getart en zijn we naar de film geweest. Het was een leuke film en we hebben het droog gehouden. Al stap ik niet meer in mijn of Michs auto zonder mijn kraammatrasje, want vruchtwater komt niet echt meer uit de bekleding. Bij deze is de transformatie tot oud wijf voltooid, want we legden vroeger bij oma ook altijd zo’n ding op de stoel in verband met lekken.

Maandag was Vanes mee naar de keuring door de verloskundige. Alles was weer best en prima. Bloeddruk 115 over 60, dus ook nog steeds lekker standaard. Geschatte eindgewicht is nu weer 3300 tot 3400 gram. Dus gewoon lekker standaard, en dan ietsjes kleiner. Is prima.

Verder is hij alweer niet ingedaald. Ik had gedurende de week wel het idee dat hij weer gezakt was, maar ’s ochtends bukte ik om iets te pakken en ik voelde weeer wat ploppen, en inderdaad caput beweeglijk boven bekkeningang. Eigenlijk beweeglijk OP bekkeningang, want hij zat wel laag, maar niet laag genoeg. Ach, vooral hun probleem, want zij worden ’s nachts wakker gebeld als mijn vliezen breken. Kan me er niet meer heel druk over maken.

En we hebben nu in ons dossier staan “Wil graag bevallen zijn.” Eerst had ze geschreven “Wil graag bevallen”, maar ik wil niet graag bevallen (ben niet helemaal gek, bevallen is waarschijnlijk geen lolletje), ik wil dat Guusje geboren is! Dus vandaar deze aanpassing.

De weegschaal staat trouwens nog steeds op + 12 kg. Ik verwacht geen grote sprongen meer de komende tijd. Die paar 100 gram dat Guusje aan komt (afhankelijk van totale zwangerschapsduur uiteraard), zetten ook geen zoden meer aan de dijk wat betreft totale gewichtstoename. Dus ik ben eigenljk zeer tevreden over dit aspect van de zwangerschap.

En met 38,5 week ben ik toch maar overstag en heb bij de apotheek spul gehaald tegen maagzuur. Het is uiteraard iets te medicijn-achtig, dus niet te zuipen, maar het helpt wel! Dus daar ben ik wel erg blij om. Ik word nog steeds soms wakker met een zurig gevoel, maar het doet geen zeer meer, dus dan slaap je ook weer makkelijker in/door.

Jaja, 37 weken zwanger!! Laatste mijlpaal voor de geboorte! En het is ook meteen augustus, dus de (waarschijnlijke) geboortemaand van Guusje!

Ter gelegenheid van deze mijlpaal zijn de nachtelijke tripjes begonnen. Als ik om 3 uur wakker met semi-volle blaas word, blijf ik niet meer liggen… Om daarna tot consequent een uur wakker te blijven. Dus nu voor het slapen gaan nog maar wat eten, anders word ik ook wakker van de trek. Nu al. Dat belooft…

Ik vind ook dat ik geen last heb van nesteldrang, het is gewoon ongegeneerde nestelwoede. De banken zijn schoongemaakt, mijn post is opgeruimd, de rommelkast (a.k.a. trapkast-zonder-trap) is opgeruimd, het beddengoed gewassen, het douchegordijn is gewassen, etc. Spulletjes die in de woonkamer liggen waar ze niet horen zijn een reden tot paniek zo ongeveer. En eigenlijk ben ik die nestelwoede zat. Het is dat het lijstje nog niet afgewerkt is…

Mich ondervindt ook de gevolgen van mijn nestelwoede. Op een avond ben ik lichtelijk over mijn toeren vanwege het gekreukelde hemeltje, dus hij staat om half twaalf ’s avonds op om het hemeltje te strijken!! Lief he? Hij kreeg de kreukels er ook niet uit. Ergens vind ik dat wel fijn, want anders had het echt aan mijn “strijkkwaliteiten” gelegen en dat kan natuurlijk niet!

En vrijdagmiddag stelt hij semi-serieus voor om de andere helft van de bank te poetsen als ik zijn overhemd zou strijken. Na kort denken stem ik ermee in, tot de grote verbazing van Mich. Tja, om de bank te poetsen moet je op je knieën, je handen worden vies en het is een stuk zwaarder werk dan een strijkboutje over een overhempje halen, toch? Dus wij waren met zijn tweetjes in de woonkamer aan het poetsen danwel strijken. Wie had dat gedacht?

Bedenk je je vantevoren allemaal leuke dingen die je kan gaan doen tijdens je verlof, ben je alleenmaar aan het poetsen! Ik vind dat nesteldrang is uitgevonden door een man. Kan niet anders.

Nu maar hopen dat dit inderdaad een voorbode van de bevalling is…

Ik heb namelijk wel al wat last van voorwerk. En dat is niet gezellig, kan ik u melden.

Maandag zijn we weer gekeurd door de verloskundige. Bloeddruk 120 over 60, dus bovendruk ietsie hoger, maar als de onderdruk omhoog gaat, wijst dit op een aanstaande bevalling. Dus in week 37 hoeven we Guusje waarschijnlijk niet te verwachten. Wat wel minder was, is dat hij zichzelf weer uit de bekkeningang had gemanoeuvreerd en hij nu weer beweeglijk boven bekkeningang lag. Dat wordt dus (wederom) plat en direct bellen als de vliezen breken…

De schatting van Guusjes eindgewicht is weer bijgesteld naar 3400 tot 3500 g. Nu bedacht ik me later dat vorige week de fysio erg tevreden met me was, en vond dat het eigenlijk wel prima ging, en deze week heeft hij me weer flink te grazen genomen (au!), dus waarschijnlijk is Guusje deze week erg goed gegroeid.

Dinsdag avond hebben Mich en Roy het bed op klossen gezet. Het heeft even geduurd voordat we de juiste klossen hadden. Eerste keer had ik klossen meegekregen die te smal waren voor het bed. Ze hadden speciale vorm, want ons bed heeft geen “standaard” poten, dus ik dacht dat die “poot-klossen” dan dus per definitie niet zouden passen. Oké, deze passen niet, terug naar de Thuiszorgwinkels en andere gehaald. Drie waren donkergrijs en drie waren lichtgrijs. Maar die mevrouw zei er verder niets over, dus ik nam aan dat het kleurverschil niet uitmaakte qua vorm. Eenmaal thuis toets ik bij een van de klossen of het zou passen, ja die paste, dus Mich doet zondag met een vriend een poging om het bed omhoog te krijgen, maar ze komen tot de conclusie dat de lichtgrijze klossen te smal zijn. En weer ging Davinia met 3 klossen terug naar de Thuiszorgwinkels om deze om te ruilen voor de donkergrijze. Hierbij heb ik wel in de winkel minstens twee keer gecontroleerd of ze wel breed genoeg waren. Ach, driemaal is scheepsrecht, toch?

Met 37w6d stond de teller trouwens weer op +12 tot 12,5 kg.

Deze week ben ik mezelf heel erg zielig aan het vinden… We hebben namelijk EN woensdag EN donderdag EN vrijdag afspraken op of voor 9 uur ’s ochtends! Dan kan ik niet uitslapen!!

Ik heb zelfs mijn blouse gestreken! Mich schrok zich rot toen hij me achter de strijkplank zag staan . Maar ik ben niet gemaakt om te strijken. Doe je bloedig je best om alles glad te krijgen, trek je de blouse aan, je buigt je armen en de boel is weer gekreukt. Nee, niets voor mij…

En het mooiste van allemaal is nog: Mich heeft netjes de strijkplank opgeborgen, niet omdat het anders maar in de woonkamer stond, maar omdat ik er misschien anders mee aan de haal zou gaan!!!

Maar verder gaat alles prima, hoor!  Al is het wel vreemd om te bedenken dat aan het eind van deze week Guusje waarschijnlijk net zo veel weegt als Mich en ik bij geboorte…

Als onderdeel van de laatste voorbereidingen naar de thuiszorginkel geweest en daar een ondersteek (mislukte po waarin je de placenta kan opvangen, mocht ik toch thuis bevallen) en bedverhogers gehaald. Eenmaal thuis moest ik redelijk nodig plassen, maar het was nog prima te houden, totdat ik me buk en er opeens een hele stroom komt die echt niet te houden was. Ik ruiken, het ruikt zoetig, niet urine-zuur-achtig, dus ik meteen op de bank, plat, want Guusje is nog niet ingedaald. En als hij nog niet is ingedaald en je vliezen breken, dan kan de navelstreng uitzakken (dwz bekneld raken tussen het hoofdje en je baarmoeder) en dan krijgt hij geen zuurstof meer, en einde oefening. Ausgerechnet dan belt Mich, dus die hoort aan me dat er iets is, en wilt naar huis komen. Ik wilde eigenlijk eerst de verloskundige afwachten, want voor hetzelfde geld had ik gewoon in mijn broek gepiest en dan komt hij voor niets naar huis…

Verloskundige heeft me even onderzocht en de diagnose luidde “urine-verlies”. Verder niets meer gelekt, ook niet als je wat “perst” en het hartje reageert niet anders op zitten of staan dan op liggen (zo kan je toetsen of de navelstreng bekneld is, want daar reageert de hartslag meteen op). Oftewel, ik ben 25, ik heb (min of meer) spataderen, en ben incontinent…
En vanaf nu ren (oké, waggel) ik bij het minste of geringste naar de toilet zoals het een oud wijf betaamt. De uitvinder van de zogenaamde roze wolk moet afgeschoten worden en daarna aan de hoogste boom opgehangen. Zo, ik heb gesproken.

Deze week ook intake gehad van de kraamzorg. Nou, we zijn geslaagd hoor! Ik had er wel even de zenuwen over, want de wieg is er nog niet. (Op het laatst besloten dat we toch een losse wieg willen in plaats van de Bugaboo te gebruiken. Nu hebben we alsnog een reiswiegje waar Guusje ook in zou kunnen, dus in principe geen probleem, maar een mens moet toch ergens zenuwachtig over zijn?)

De dag na de intake en het “ongelukje” kwam de wieg! Hij is heel mooi en staat pontificaal in de slaapkamer, waardoor de ruimte enisgzins beperkt is, maar ach, je moet er wat voor over hebben, nietwaar? Heb de bekleding gewassen en het hemeltje zelfs geprobeerd te strijken, maar er zitten nog steeds kreukels in. Vanaf nu ga ik iedere “urge” om te strijken hardhandig onderdrukken, want het heeft toch geen zin!

Het grote nestelen is begonnen! Het huis is één groot project van zaken die verbeterd of opgeruimd moeten worden, en wel nu! Een Richheimer met nesteldrang… G’d help us all! (Enige zelfspot is mij niet vreemd )

Dus, de boekenkast in de woonkamer is opnieuw ingericht (duurde twee dagen en toen we vrijdag weg gingen was het huis een ontzettende -zooi, dus ik ben zo ongeveer met mijn ogen dicht weggegaan, anders had ik mezelf niet naar buiten kunnen sleuren), is vluchtkoffertje gepakt, en hebben we nog steeds heel veel dingen op de to-do list staan…

Ik heb zelfs Mich op zijn werk gebeld of de papieren van de kraamzorg onder de P (van Particura, zo heet het bedrijf) of onder de K (van kraamzorg) opgeruimd moesten worden.

Ergens wacht ik nog steeds op een opmerking van Mich: “Mevrouw, wie bent u en wat heeft u met mijn vrouw gedaan?!”

En we zijn bij een rabbijn geweest om nou eens uit te zoeken wat de Nederlandse minhag (gewoonte) is rondom de brit (besnijdenis) en wanneer je de naam vertelt en dat soort zaken. het grootste deel wisten we al, en wat blijkt nu, er is een oude Nederlandse minhag - je vertelt de hele naam direct na de geboorte – en een nieuwe Nederlandse minhag – je vertelt de (joodse) naam pas bij de brit. Oftewel, we mogen zelf kiezen en hoe we het ook doen, we zitten altijd goed! Kijk, zulke dingen wil ik vaker horen! border=”0″>

Maandag ook weer gekeurd door de verloskundige. Bloeddruk wederom 100 over 60, en… Guusje is ingedaald!! Caput vast in bekken ingang!!! Ben helemaal blij!  Een gemiddeld kind daalt in rond de 36e week, dus Guusje daalt in met 36w4d. Ik had namelijk zondag rare “krampen” (schijnt dan indalingsweeën te heten) en navel had weer reliëf en zenuw deed weer zeer, dus ik vond dat de verloskundige moest zeggen dat hij was ingedaald. Gelukkig vond zij dat ook. Dus als nu mijn vliezen breken, hoef ik niet meer plat, en vanaf week 37 hoef je ook niet meer hysterisch naar het ziekenhuis te rennen. Pfioe, geeft heel veel rust.

Het geschatte eindgewicht is bijgesteld tot 3000 tot 3200 g, want mijn buik is vooral water, en hij ligt er royaal bij. Zaterdag ochtend (“schoon aan de haak”) stond de weegschaal op +11kg, wat minder was dan de vorige keer dat ik de weegschaal beklom, maar dat kan ook gekomen zijn doordat er minder vruchtwater is. Guusje was prima gegroeid, dus het zal allemaal wel goed zijn.

Verder hebben we al verlokundige-afspraken ingepland tot aan de uitgerekende datum. Wordt wel heel echt…

Al vind ik  nog steeds dat hij even moet blijven zitten, want er zijn nog aen aantal kasten die de nesteldrang van Davinia moeten ondergaan, en Vanes komt 10-aug, dus voor die tijd mag hij lekker blijven zitten.

Ik moet wel zeggen dat ik in mijn stoutste dromen niet had verwacht dat ik dat verlof zo relaxed zou vinden! Heerlijk in huis scharrelen, je hoeft niets, geen strakke schema’s, helemaal prima! Al is op een gegeven moment het huis wel opgeruimd… Ach, zo’n vaart zal het wel niet lopen

Per deze week zijn we officieel hoogzwanger!!! Ben lekker aan het genieten van mijn verlof, lekker uitslapen, rustig aan doen, helemaal prima.

De volgende zwangerschapskwaal die we kunnen toevoegen aan de lijst is maagzuur… Geen warme golven zuur die naar boven komen, enkel maagpijn en soms een koud gevoel in de keel. Ik had zo gehoopt dat het me bespaard zou blijven, maar helaas. Gelukkig doen een paar slokken melk wonderen, en is de maagpijn weer weg. Zolang de boel te sussen is met wat melk, ga ik niet aan de pillen.

Ben nog wezen winkelen met een vriendinnetje, maar dat was echt te zwaar. Vind ik wel jammer. Maar ik heb er wel donkerblauwe Crocs aan over gehouden. Jeweetwel, die vreselijke, rubberen klompen. Ik vind ze echt te lelijk, maar mijn dunste zomerschoenen hebben veters, en daar komen we niet helemaal lekker meer bij, en instappers zijn instappers. Ach, gemak dient de mens, en nu ben ik bijkans nog zelfs semi-hip met mijn pens.

Sinds een paar weken slaap ik met een heel arsenaal aan kussens in bed: Eentje onder het hoofd, tegen maagzuur, eentje onder mijn benen, zodat het vocht weer terug komt richting romp, en eentje voor tussen mijn knieën, want dat ligt lekkerder. Gelukkig nog geen klachten over de nachtrust hier. Al word ik wel regelmatig wakker op mijn rug, om me dan weer om te draaien en verder te ronken. Ik denk dat het komt dat ik niet meer in mijn slaap door kan draaien, en dan dus maar wakker word. Officieel heet dat dan dat je buik in de weg ligt… Ach, het zal wel. Zo lang ik niet echt het bed uit hoef voor sanitaire stops, vind ik het best.

Deze week stond ook in het thema van de laatste voorbereidingen voor de geboorte van Guusje. De laatste dingen van de uitzet zijn gekocht, de kleertjes gewassen, baby-kamer ingericht, keppeltje gekocht, dat soort dingen. Uiteraard wel met een pauze van een dag waarin Harry Potter deel 7 genadeloos (en ademloos) verslonden werd…

Dus tot nu toe gaat het allemaal prima. Heb me nog geen moment verveeld en er is nog steeds genoeg te doen om me eventjes bezig te houden.

Zenuw in been heeft zich ook een paar dagen wonderbaarlijk goed gehouden, waarvoor ik zeer dankbaar ben. Een avond ging ik in bed liggen en deed het opeens echt heel erg zeer (in tegenstelling tot wat zenuwtje tot nu had gedaan, wat zeer storend was, maar niet om nou over naar huis te schrijven, zeg maar) en tot mijn grote verbazing en geruststelling werd ik er heel rustig van. Dat gaf/geeft me heel veel rust voor de bevalling, als ik kennelijk instinctief rustig word van acute, heftige pijn. Weer een zorg minder.

Verder heb ik veel minder last van indalingspijntjes, maar buik lijkt echt kleiner (en lager) dan vorige week (zie foto-album) en ik hou zeker vocht vast. Mijn ringen doe ik al een week niet meer aan, en mijn Crocs zijn de enige schoenen die nog passen, zo ongeveer. We zijn naar de film geweest (Harry Potter 5, uiteraard) en toen die was afgelopen, liep ik echt op sponsjes. Beetje jammer. Ach, volgende week maandag mogen we weer naar de verloskundige en dan kan zij zeggen of Guusje inmiddels is ingedaald, want ik ben het spoor bijster.

Van het niveau foute anekdote het volgende verhaal: we waren op een verjaardagsfeestje bij vrienden en ik wilde een afspraak maken voor een appeltaart-date. Ik pak mijn tas, grabbel erin rond, blijf grabbelen en roep na een minuut of twee lichtelijk wanhopig uit dat ik zo stom ben geweest om mijn agenda niet in mijn tas te doen. Opeens merk ik dat ik iets tussen mijn benen geklemd heb… Welja, mijn agenda! “Je bent zwanger, zeker?” was de zeer juiste respons van betreffende vriendin.

Ik heb zelfs met 35w6d nog mijn teennagels zelf geknipt. Het duurde even, en helemaal van harte ging het niet, maar ik durfde Mich dit niet aan te doen.

24-jul, met jaartijd van mama, zijn we naar het kadort (begraafplaats in normaal Nederlands) geweest, en ik wilde eerst mijn gewone schoenen aandoen, maar daarvoor waren mijn pootjes te dik. Dus maar mijn winter-Timberlands met veel moeite (Mich heeft geholpen) aangetrokken, want op Crocs door het gras banjeren leek me geen plan (zie ook week 5 voor kort relaas van ons vorig bezoekje aan het kadort).

Joehoe!!! Laatste dagen tot aan verlof!! En meteen ook een andere mijlpaal, want als Guusje nu geboren zou worden (heb geen plannen), dan zou hij alleenmaar de couveuze in hoeven omdat hij niet voldoende spek heeft om zichzelf op temperatuur te houden. Geeft wel een rustig gevoel. Aan de andere kant… Nog maar 3 weken en dan is hij al “op tijd” en hebben we een voldragen zwangerschap achter de rug!

Donderdag ben ik naar mijn nichtjes in Breda geweest. Zij hebben een lingeriewinkel voor grote/afwijkende maten, en tot die doelgroep schijn ik  me tegenwoordig ook te kunnen rekenen. Was gezellig om ze weer eens te zien. Eerst lekker bijgekletst en daarna down to business. Het resultaat is dat ik tegenwoordig mezelf met een bepaalde letter in het alfabet kan identificeren, waar ik vroeger niet van had kunnen dromen (jeugdtrauma met moeder bh’s kopen. “Mevrouw, geeft u maar het kleinste wat u heeft!!!” niet al te subtiel door de winkel geschreeuwd…). Maar ben uiteindelijk goed geslaagd, na de schok te boven te zijn gekomen. De winkel heet trouwens Naron (leuke samenvoeging van de voornamen Nathalie en Sharon; www.naron.nl), en TomTom zet je heel erg in de buurt af als je gaat naar de kruising Veemarktstraat / Sint Annastraat. De Veemarktstraat zelf is nl. een autoloze winkelstraat.

Volgende stap in het huis klaar maken is ook gezet: het wandschap in de kinderkamer hangt! Nu kunnen we ons uitleven op het echte inrichten van de baby-kamer (de spulletjes, niet de meubels) .

Maandag ook weer gekeurd door de verloskundige. Bloeddruk wederom 110 over 55, buik(je) groeide goed. Ze kon beamen dat Guusje inmiddels kennis heeft gemaakt met mijn ribben, verder waren we lekker standaard. Toen ik vroeg naar zijn geschatte eindgewicht zei ze:”Nou, die gaat de 7 pond wel halen, hoor!” Dat is heel wat voor ouders die resp. 2760 g en 2770 g wogen bij geboorte! Guusje is nog steeds / alweer niet ingedaald, maar wel weer boven bekken ingang, in plaats van onder een rare hoek. Toen ik vroeg naar die pijn in mijn been was de respons: “Oh, dan zal er wel ergens een zenuw afgekneld zijn, maar je hoeft nog maar een paar weken…” Fijn, daar zit je op te wachten… (Ze zei het wel wat vriendelijker, maar daar kwam het wel op neer.)

Guusje heeft een paar weken als een mislukte pendulum liggen zwalken rondom mijn lengteas (dus kop in linkerlies, kop in rechterlies), nu beperkt hij zich tot draaikonten (dus voetjes in maag, voetjes in lever, maar wel koppie min of meer recht omlaag). Er zit dus schot in de zaak! En heb ook steeds vaker last van indalingspijntjes, dus hij zakt steeds vaker in, om daarna wel weer omhoog te komen, maar het gaat de goede kant op. En ik heb stille hoop dat doordat hij steeds zakt en weer terug komt e.e.a. misschien al enigszins voorbereid wordt. Is altijd mooi meegenomen, toch?

Ook ben ik maar aan het accepteren dat ik tot het eind van de zwangerschap niet normaal zal kunnen lopen. Ofwel Guusje ligt boven bekkeningang en dan heb ik last van afgeknelde zenuw, ofwel Guusje is wat gezakt en dan heb ik last van bijbehorende indalingsklachten bij het lopen.

Ik heb ook besloten dat dit verlof eigenlijk een soort zomervakantie is zoals je die op school ook had, en toen heb ik me ook altijd prima vermaakt, dus het zal wel loslopen.

De proefdruk van het geboortekaartje is binnen!!! En ik heb de enveloppen, dus als de nodige laatste dingetjes gekocht zijn, kan ik lekker gaan schrijven! Ja, zo krijg ik mijn tijd wel vol!

En de weegschaal staat aan het eind van week 34 op 11 – 11,5 kilo erbij. Dus het wordt wel iets meer dan de nominale 12,5 kg bij een voldragen zwangerschap, maar tot 15 kg ben je heel standaard. En dat valt wel binnen de lijn der verwachting .

Dinsdag avond zijn we nog naar een voorlichtingsavond van de afdeling Verloskunde in het ziekenhuis geweest. Het was erg “confronterend”, het wordt wel heel echt op deze manier. Maar het was ook erg fijn om het even gezien te hebben op een rustig moment. Je hebt echt je eigen kamer, je kan een beetje rondzwalken als je wilt, ze hebben zelfs een geluidsinstallatie (radio-cd-speler) in de verloskamers staan, zag er goed uit. Wel erg medisch uiteraard, maar daarvoor ben je in een ziekenhuis. Ik ben blij dat we even zijn wezen kijken. Ze hadden zelfs een paar plakken koshere parve cake na afloop!!! Kijk, dat noemen we nu goede service

Guusje heeft de afgelopen tijd een paar keer de hik gehad. (Dat komt omdat hij dan teveel vruchtwater inslikt, waardoor zijn middenrif reflexief samentrekt. Volledig veilig en heel normaal.) Erg bijzonder, dat ritmische getik in je buik. Dus we hebben nu twee theorieën: of hij lijkt of zijn vader (enige gulzigheid is hem niet vreemd) of hij lijkt op zijn moeder (ik heb soms een hele dag door de hik). Verrassend, hè, deze opties?

Zo ook in de bios tijdens de aftiteling. Ik zeg tegen Mich dat Guusje weer de hik heeft, dus Mich bukt zich meteen richting mijn buik en begint en plein public (wat er van over was, tenminste) tegen mijn buik te praten en te wrijven “Mannetje, wat doe je nou toch allemaal?” *grijns* Was erg schattig.

Om te vieren dat rug zich relatief normaal houdt (en dat de kans dat Guusje nu echt toch wel is ingedaald groot is), compenseren we e.e.a. met een beknelde zenuw in mijn bovenbeen. Echt zo fijn, word er echt vrolijk van… Ik heb zondag nauwelijks kunnen lopen, echt niet kunnen staan op mijn rechterbeen, maar sindsdien wordt het wel steeds beter en zeurt het nog alleenmaar. Al lijkt de tijd dat ik normaal kon lopen wel voorbij. Heb mezelf gepromoveerd tot een trots lid van de diersoort Homo Waggel Waggel. Dit is een subsoort van Homo Sapiens Sapiens.

Los van bovenstaande eigenlijk heel rustig weekje gehad wat betreft zwangerschap.

Nog twee weken en dan hebben we verlof!!! Nooit gedacht dat ik er zo naar uit zou kijken! Maar aan de andere kant had ik ook nooit gedacht dat ik vier uur werken eigenlijk al aan de hoge kant is, en dat mijn korte termijn geheugen me zo in de steek zou laten…

Deze week ook laatste keer yoga. Het gaat echt snel nu! En je zou het niet geloven, maar inmiddels begint onderrug zich een beetje te gedragen. Om te compenseren begint het midden van mijn rug aandacht te vragen. Maar dit is veel minder erg, want die kleine spiertjes zijn makkelijker te rekken door je armen ver omhoog te rekken, en dan gaat het wel weer. Dus dit is een stuk beter te doen dan die lage rugpijn. Nu nog wat energie en dan zijn we helemaal happy.

Heel veel mensen zeggen nu ”het zal nu wel zwaar worden, hè, met zo’n dikke buik”. Maar ik voel me helemaal niet dik. Bovenbeentjes zetten ietwat aan, maar verder niets wat niet hoort te groeien, dus dat zie ik helemaal niet zo. Het kan zijn dat ik over een paar weken anders piep, maar tot nog toe valt het reuze mee. In de stad ram (oké, oké, schuur lichtelijk langs) ik wel alles met mijn buik, omdat die nu eenmaal uitsteekt, maar om nou te zeggen dat ik me voel als een lopende olifant, neuh.

We zijn woensdagochtend naar de “huisjuwelier” geweest en hebben een hele mooie ring uitgezocht die ik van Mich krijg ter gelegenheid van de (aanstaande) geboorte van Guusje. Tot mijn grote verbazing en blijdschap is mijn vingertje nog steeds een mini-maatje van 15¹/₂. Ter vergelijking, de gemiddelde Nederlandse vrouw heeft een ringmaat van 17¹/₂. Dus geen opgezette klauwen, dus ik hou (nog)  geen vocht vast.

Qua kwaaltjes begin ik wel last te krijgen dat er lucht terug komt. Geur- en smaakloos, maar niet stil, dus dat is wel een beetje jammer. Maar ach, nog twee weken en dan kan ik met plezier het hele huis bij elkaar boeren en niemand die er last van heeft, toch?

En de eindsprint qua groei is zeker ingezet. Trekkende banden (erg gevoelig), trekkende rug (niet pijnlijk, maar prettig is anders), en totaal en volledig gebrek aan energie. Maar ik denk maar, iedere dag dat ik totaal fut- en energieloos rondloop, is een dag dat Guusje kennelijk heel veel energie van mij nodig heeft, waardoor hij des te sterker is als hij geboren wordt. Dus het is voor een goed doel. Nietwaar?

Maandag zijn we ook weer gekeurd door de verloskundige. Buik(je) was ter hoogte van 34 weken, dus prima. Suiker was goed, ijzer was goed, bloeddruk 100 over 60, dus we mogen over twee weken weer terug komen. Enig “teleurstellend” nieuws is dat Guusje nog niet is ingedaald. Ik had gehoopt dat hij al vast lag, dan kon hij tenminste ook niet meer draaien, maar ach. Toen ik mijn klachten beschreef, dacht de verloskundige dat het best zou kunnen dat hij wel eventjes was ingedaald, maar toen van gedachte is veranderd en weer omhoog is gewipt. Maar hij ligt nog steeds met zijn kop omlaag, schuin voor de bekkeningang (uitgang?), en hij heeft tot 36 weken om in te dalen, dus het was allemaal prima.