Om 20:37u is Aviva Gabriëlle geboren!

Het verhaal:

’s Ochtends had ik vanaf het wakker worden steeds terugkerende krampen, van het niveau zeurende indalingswee, waar ik al weken door geplaagd ben. Dus in principe niks bijzonders, ware het niet dat madam volledig ingedaald zat, en de krampen zeer regelmatig kwamen (iedere 6 minuten). Regelmatige indalingskrampen met een ingedaald kind, 5 uur achter elkaar, toch ff de verloskundige bellen. Dus de verloskundige vroeg zeer scherp “zijn het weeën of krampen?” Het zijn krampen, maar ze duren langer dan mijn normale voorwerkgebeurens (max. 3 uur) en ze zijn superregelmatig, en ik verlies wat vocht, dus kom toch maar s.v.p.

De verloskundige + stagiair komen rond 12:45u, controleren de baby, constateren dat ik waarschijnlijk mijn slijmprop aan het verliezen ben op een zeer waterige manier (eet smakelijk! ), dus voorwerk. Wanneer zouden ze ook alweer gaan strippen? Waarop ik droog antwoord “Nu”. Ik zou zaterdag bellen, maar ik ben 40w6d zwanger, en als we de originele termijnecho hadden aangehouden (uitgerekend 30 december, 2 dagen eerder dus) hadden we het 41w1d genoemd, dus dan hadden ze me ook nu gestript, en jullie zijn er toch, dus kom maar door! Ook gegeven de hogere bloeddruk begin van de week, en mijn bekkenhistorie hebben ze maar de handschoen aangetrokken. Conclusie, 1 cm ontsluiting, zoals normaal bij een tweede op deze termijn, maar ze kan er niet goed bij om te strippen. Niet gestript, wel wat gerommeld dus. Ik vond het niet fijn dat het niks was, en toen ik kreeg ik voor het eerst (en het laatst) deze zwangerschap te horen “er is er nog nooit een blijven zitten”. Toch nog een mijlpaal zo  op het eind. Ze zijn rond 13u weer weg.

Daarna ben ik gaan slapen, zoals ik de afgelopen week iedere dag al heb gedaan, voor het geval er die avond actie kwam. Dan heb ik tenminste nog wat rust gehad ’s middags en om 16u komt mijn bijlesleerling voor les. Tijdens de les krijg ik al wat krampen die al meer ergens op lijken. Gelukkig zit Mich tegenover ons aan tafel en als ik me even wat moet concentreren (lees: even met mijn handen mezelf uit de stoel drukken, omdat de kramp druk op mijn achterkant geeft), gaat hij even met de bijlesleerling kletsen. Om 17u zeg ik tegen Mich dat dit wel echte weeën zijn. Maar met een frequentie van 1 per 20 minuten, word ik er niet echt warm van. Dus 4 weeën later, rond 18u gaan we samen Eli ophalen. In de auto heb ik een wee, misschien twee. En dan halen we Eli op. We komen iemand tegen bij de voordeur “Goh, je moet zeker bijna bevallen!” “Ja, ik ben nu 6 dagen overtijd, dus het kan ieder moment gebeuren.” “Nou, succes ermee!” “Dank je wel” Snel Eli opgehaald en weer terug naar de auto. Op de terugweg wordt de frequentie iets hoger, misschien 3 weeën gehad in die 20 minuten, en rond 18:45u of zo, gaan Mich en Eli boodschapjes doen. Alles is nog prima op te vangen, ik waggel nog wat rond, en bij een wee zoek ik ergens steun aan.

Uiteindelijk eindig ik liggend op de bank als Mich en Eli weer thuis komen. De tv staat aan, en op een wee komt Eli naar me toe “Niet slapen, mama!” Ik heb namelijk mijn ogen dicht en probeer in stilte te puffen, zodat Eli er niet teveel van meekrijgt. We hebben nog steeds niet het idee dat het zo’n tempo gaat, en het is inmiddels al bijna half 8, dus dat half uurtje redden we nog wel tot Eli naar bed gaat. Is wel zo rustig voor hem. Mich en Eli eten hun avondeten (zalm, dat kotst makkelijker, voor het geval ik wel wat binnen krijg en het er weer uitgooi), en ik zit er eventjes bij, puf wat weg, en strompel weer naar de bank. Heb geen hap gegeten, geen zin in. De weeën zijn nu wel echt sterker, en het kost meer moeite om stil te blijven. Vanaf de eerste wee zit er al lichte persdrang achter, dus dat ligt niet fijn. Het schiet nog door mijn hoofd dat ik toch wel echt mijn armen en benen ook moet ontspannen, maar als ik mezelf opgehesen hou om maar geen gewicht op het bekken en de anus te hebben, dan moet je wel de benen en armen aanspannen, dus de daaropvolgende gedachte was “schijt! Ik houd het wel bij het ontspannen van de mond en goed ademhalen.” Al is het effect van enkel de ademhaling volgen niet helemaal optimaal, en voel ik nog best wat pijn door de concentratie heen.

Rond 20u brengt Mich Eli naar bed, belt Vanes (om 19:56u volgens de telefoon) dat ze moet komen omdat de bevalling begonnen is en wij dus van plan zijn naar het ziekenhuis te gaan, en belt daarna de verloskundige (20:09u) dat de weeën nu wel sneller komen. Mich komt 5 minuten later naar beneden (normaal duurt het nachtritueeltje 20 minuten) en zegt dat Vanes er over een uur is. Op geheel subtiele wijze zeg ik dat het kind er dan al bijna is, dus dat een uur niet acceptabel is. Vijf minuten later (20:06u, dus) belt Mich nog een keer dat ze haast moet maken. De weeën zijn ineens een stuk heftiger geworden, gezellige persdrang erbij, en ik kan op een wee eigenlijk alleen nog maar (heel hoog) piepen, kreunen, en “eh-eh” roepen op het hoogtepunt als buik aan het persen is en ik toch wat moet met de vrijgekomen energie. In mijn hoofd is er niet veel meer ruimte dan “hou de mond ontspannen” en luisteren naar mijn eigen oergeluiden die hun eigen leven leiden. Ik kan er niks aan doen, het geluid komt eruit. Een seconde denk ik “ik moet stiller zijn, Eli slaapt” en daarna weer “jammer dan, ik kan er niks aan doen.” Inmiddels (na 20u, dus) zit er eigenlijk geen pauze meer tussen de weeën, maar wel lang genoeg om een keer te denken “Dit is een weeënstorm, bij Eli werd ik helemaal high ervan, wanneer word ik nu high van de hormonen? Ik ben nog veel te helder!” om daarna weer vrolijk verder te piepen, kreunen en grommen. De volgende gedachte was “Waar blijft de verloskundige? Dat kind komt hier op de bank! ” Ik keek toen nog wel om me heen, zag een fleecedeken, dus als de baby inderdaad zou komen voordat de verloskundige er was, lag er tenminste iets warms beneden waar we haar dan mee af zouden kunnen dekken. Mich had dezelfde gedachte, blijkt later. Om 20:21u (lang leve het telefoonlogboek) breken de vliezen. Pats *flats plons*, dat waren de vliezen.

Rond 20:25u komt de verloskundige binnen met stagiair, al roepend dat ik niet mag persen. Direct bij aankomst wordt de hartslag van de baby gecontroleerd door de ene, terwijl de andere me maant om niet te persen en alvast wat klaar legt om te toucheren. Inmiddels trekt Mich mijn schoenen uit (ik denk “ja mag geen koude voeten krijgen tijdens de bevalling, dat is niet bevorderlijk voor de ontsluiting. Urg, schijt, doe ik zo wel sloffen aan!”) en samen weten ze me uit mijn broek te manoeuvreren. Even voelen, welja, helemaal open, we gaan naar boven. Huh? “Ja, je bent volledig ontsloten, we gaan naar boven, je mag gaan persen!” Huh? Toen kwam er weer een wee, die ik dus wel helemaal weg hebben kunnen hijgen, zodanig dat er kracht echt afnam. Dit in tegenstelling tot de persweeën in de ontsluitingsfase, waar buik echt niet te stoppen was. Dus wederom sterkere ontsluitingsweeën dan persweeën, maar dat terzijde. De tweede verloskundige komt naar beneden en roept dat ze heel streng moet zijn en me toch naar boven gaat sturen, maar ik voel dat deze laatste wee helemaal wegzakt, dus ze wacht maar even. Met opgeheven vingertje geef ik aan dat de wee bijna weg is, en zodra het kan waggel ik met een kraammatrasje tussen de benen treetje voor treetje de trap op. Ik ben in tijden niet meer zo snel die trap opgekomen

Ik zit op bed, en voel de baby zo *flop* naar beneden zakken. Ik zeg nog “ze komt eraan!” en vraag me af hoe ik in vredesnaam nu op mijn zij moet gaan liggen. Op de een of andere manier is dat toch gelukt, ik krijg mijn knieën in mijn handen gedrukt en ze zeggen dat ik mag meepersen. De volgende zeer coherente gedachte vormt zich “Oh ja, we waren aan het persen, ik was al volledig ontsloten. Maar ik wilde zelf helemaal niet mijn benen vasthouden, maar er zitten geen beugels aan het bed, dus dan moet het maar.” Tijdens deze gedachte voel ik Aviva nog een stuk uitzakken en weer terug. De volgende keer dat ze zakt, gaat ze niet meer terug, dus het hoofdje staat. Volgens mijn bevalplan wil ik dan en washandje voor het branderige gevoel. Dat het helemaal niet zo brandt, is geheel “besides the point”, ik wil een washandje. Dus ik vraag Mich of hij een washandje wil pakken voor me. Dat mag niet van de verloskundige. Jamaar, ik ben barende vrouw, ik wil washandje! De verloskundige zegt dat hij dan de geboorte mist, dat Mich toch echt deze kamer niet uitgaat. Oké, klinkt logisch. Daarna zegt de verloskundige dat ik heel goed moet luisteren wat de stagiair zegt. Is goed. Ik mag meepersen op de volgende wee. Persen, hoe ging dat ook alweer? Zal ik een beetje meedrukken? “Zuchten, zuchten, zuchten!” Oké, ik doe al niets meer. *Plop*dat was het hoofdje. Huh? “Je mag weer persen op de volgende wee” Jamaar, was dat nou net echt het hoofdje wat eruit kwam? *Glibber, glibber* “Whèèèè”

Mijn welkomsttekst voor Aviva: “Was dat alles?”

Eerstvolgende gedachte: “Godhalleluja, de zwangerschap is voorbij. Het is klaar!”

En dat laatste vind ik toch wel heel verdrietig. Doe je zo je best om ondanks die verrotte bekkenklachten te genieten, is je dank dat de eerste gedachte is “ik ben goddank niet meer zwanger”…

Aviva’s dank voor mijn liefdevolle welkomstwoorden is trouwens dat ze me volledig onderschijt.

Vanes blijkt om 20:34u gearriveerd te zijn, en Mich was net weer boven toen ik om mijn washandje bedelde. Hij riep dus naar Vanes om een washandje te regelen, en op het moment dat Vanes met de deurklink in de hand staat om het washandje te geven, wordt Aviva geboren. Ik neem aan dat ze daarna naar beneden is gegaan, want ze is pas de kamer in gekomen toen Mich haar heeft geroepen.

Ik kan me dus echt niet heugen dat ik geperst heb. Misschien een beetje meegedrukt, maar verder niet. En dan zag ik dus best op tegen de persfase, wegens de hel die dat was bij Eli. Toen had ik eigenlijk geen persweeën. De druk die daarachter zat, is vergelijkbaar met de druk die achter de (milde) indalingsweeën zat, dus dat heb ik echt op eigen kracht moeten doen.

Ze blijkt een korte navelstreng te hebben, dus ze kan niet te hoog op mijn buik gelegd worden, want dan snijdt de navelstreng. Mich knipt de navelstreng door, e.e.a. wordt gecontroleerd, en ik kijk met stijgende verbazing hoe gaaf en roze Aviva is. Eli was een halve gremlin toen hij geboren was, en dit was al echt een gaaf kindje. Mooi, en zo. Ik krijg zo’n spuit syntocinon om de placenta te laten komen. Mijn hemel, wat brandde dat spul, zeg! Wat later moet ik gaan persen voor de placenta. Daar heb ik toch echt voor moeten werken! Die kwam uiteindelijk ook helemaal prima naar buiten.

Ik blijk wat gescheurd te zijn, niet heel spannend, maar moet wel gehecht worden. De stagiair gaat me op haar gemakje verdoven, 6 keer controleren of ze alle plekjes (?) heeft aangeprikt (ik hou niet van prikken ) en tomtiedomtiedom, wordt er gehecht. In de tussentijd probeer ik Aviva aan te leggen, maar zo strak op mijn rug met de benen wijd wil dat niet echt lekker, dus daar wachten we dan toch nog maar even mee. De huid wordt onverdoofd gehecht. In het ziekenhuis hadden ze daar een spray voor, maar dat hebben ze niet, of dat kan niet, of ik weet niet, maar het is een kwestie van “knijp maar in mijn hand. Kiezen op elkaar, het moet even”. Grmbl. Ik ga maar druk bezig zijn met mijn kind te bewonderen, en vooral mijn hand te ontspannen,in plaats van knijpen, en bidden dat het snel klaar is.

Om een uurtje of 10 komt de kraamzorg. Alles gaat lekker gemoedelijk, helemaal prima. Als de verloskundige en Vanes op een gegeven moment weg zijn, gaan we eens denken over douchen. Ik heb best wat bloed verloren (750cc), en word al duizelig bij het rechtop zitten. We nemen dus heel rustig de tijd om dat weg te laten trekken. Bril op, misschien helpt dat. Uiteindelijk ben ik naar de douche gegaan, op de badrand gezeten. (De kraamzorgmevrouw helemaal verbaasd dat ik daarop ging zitten, maar als je je zitbotjes goed neerzet, zit je helemaal niet op de hechtingen, dus dat scheelt.) Gedoucht, gedaan, bed verschoond, prima. Er was kennelijk was bloed langs de randen van de onderlegger gegaan, dus de kraammevrouw heeft het bloed eruit geschrobd en ging toen aan de haal met een föhn om het water eruit te krijgen, anders krijg je waterkringen. We hebben een föhn in huis, en daarmee is alle gezegd. Dat ding loeide meer dan dat er warmte vanaf kwam, en wij hechten geen waarde aan deze oude IKEA-matras, dus we hebben met de nodige overredingskracht die mevrouw ervan kunnen overtuigen dat het helemaal niet erg was om de matras gewoon om te draaien, en dat er dan maar kringen in zaten. Bij het omdraaien ging Mich nog uitgebreid de andere kant bestuderen terwijl die mevrouw de matras omhoog hield. “Erm, meneer?” Oh ja, we waren de matras aan het omdraaien. Mich moest ook even bijkomen van de bevalling.

Ik vind het wel heel bijzonder dat ik thuis bevallen ben. Ik, de grote voorstander van ziekenhuisbevalling, want dan is medische zorg dichtbij, indien noodzakelijk, ben thuis bevallen. Maar zoals die weeën vanaf 20u kwamen, had ik ook nergens heen gewild (of gekund). En ik zie nu ook wel echt de voordelen van de thuisbevalling. Iedereen is daar enkel en alleen voor jou en je versgebakken kind. Niet dat je bevallen bent, en dat je dan eeuwig moet wachten tot ze weer eens terug komen van lunch (zoals bij Eli’s geboorte), of wat dan ook. De huiselijke sfeer of wat dan ook, is ook wel fijn, dat je niet de kou in hoeft (-15oC ), maar vooral de exclusieve aandacht en dat het zo gemoedelijk gaat, heb ik als erg fijn ervaren.

Wederom een goede bevalling. Uiteindelijk standje turbo, waarbij ik meer door de pijn heen ging, dan dat het weg heb kunnen concentreren/denken, en met de nodige naweeën tot gevolg, maar toch niet vervelend. Het voelde goed, ik voelde dat mijn lichaam het goed deed, geen angst, geen paniek, gewoon hijgen, kreunen, piepen, en luisteren naar je eigen gepiep en hopen dat de verloskundige snel komt. Mich heeft het ook weer voortreffelijk gedaan. Deed alles wat ik vroeg, en dat was precies wat ik nodig had.

En toen hadden we een voldragen zwangerschap achter de rug! Mich en ik hebben besproken dat dit de reservetijd is, en na de uitgerekende datum komen we in de verlenging. Als we een spelelement inbouwen, zou het dan leuker worden?

“Ze” zeggen wel dat bekkenklachten soms verdwijnen als het kind indaalt, omdat dan de druk verandert. Nou, ik weet wel meteen wanneer ze weer is gezakt, maar dat is meer omdat de klachten zich dan duidelijk verplaatsen naar de heupkommen en bovenbenen en navel wel inzakt, niet omdat ik dan ineens klachtenvrij ben of zo. Het zou ook te mooi geweest zijn, nog even vrolijk kunnen rondhuppelen en volledig me naar wens kunnen uitleven. Maar wat niet is, is niet, en het einde komt met rasse schreden sneller in zicht, en dan kunnen we echt gaan herstellen.

Madam de komende dagen nog niet komen, want mijn nesteldranglijstje is nog niet volledig afgewerkt. Inmiddels heb ik ook bijna alle hydrofielluiers opnieuw gewassen en met Neutral en gevouwen, dus al het babyspul is gewassen. Maar dan heb je nog zoveel andere punten staan op de lijst. En dat lijstje wordt ook niet korter, want ik word steeds afgeleid door andere zeer dringende zaken. Hierbij wil ik niet impliceren dat alle tussenkomende zaken voor een niet-hormonaal persoon even dringend zijn, maar toch leidt het ertoe dat ik er niet altijd aan toe kom om aan mijn nesteldranglijstje te werken. Wellicht is het een idee om de dingen die ik doe in het kader van nesteldrang die niet op mijn lijstje stonden, op mijn lijstje te zetten en dan meteen door te kruisen. Dan is er toch vooruitgang.

De heftigheid van de nesteldrang is iets minder dan bij Eli, maar vooral de focus is vooral verlegd. Zo heb ik maar 2 keer hemeltje gestreken en in 3 kwartier de hele zilverkast erdoorheen gejaagd (waar ik bij Eli een dag over heb gedaan om daarna heel hard te gaan janken toen Mich thuis kwam dat er maar zwart af bleef komen en dat ik het niet schoon kreeg). Aan de andere kant krijg ik enorme stress van was die niet schoon is. Dus ik ben de hele dag aan het wassen.

Met 37 weken staat de teller trouwens op +10kg. Helemaal fijn, dus!

Na maandenlang frustraties en fixatie op de oneindigheid van de zwangerschap, begint er steeds meer ruimte te komen voor de verwondering en mijmeren over wat komen zal. Zometeen weer zo’n klein baby’tje in de box. Zo’n klein verfrummeld ding dat nog niks kan. O+ Lijkt me wel weer even wennen, maar waarschijnlijk (hopelijk) kunnen we snel weer terugvallen op de mechanismes die we ons bij Eli als kleine baby hebben eigen gemaakt. Met aanvulling van de draagdoek, natuurlijk.

Met 37 weken rond leek het me wel een geschikt moment om klossen te halen, de ondersteek en het laatste deel van mijn kolf. Wat blijkt nu, hebben ze andere klossen dan 2 jaar geleden! Ik had nog de weblog van Eli’s zwangerschap nagekeken welke tint grijs we nou moeten hebben (de ene tint was net te smal). Dus ik heb bij de Gall&Gall 2 kratjes gehaald (ze hadden er maar 2), en mogen we maandag weer verder zoeken naar meer kratten.

Wat me wel heel erg meevalt aan dze zwangerschap is het gebrek aan voorwerk en harde buiken en zo. Natuurlijk doe ik ook zeer weinig, dus er is ook weinig aanleiding tot veel harde buiken, maar toch. Alles wat meevalt, is meegenomen, toch?

We waren bij mijn ouders slapen, en aangezien we nu al 37 weken zijn, hadden we de Maxi-Cosi en de vluchttas ook mee. Niet dat ik plannen had om te gaan bevallen, maar toch! Het wordt wel echt zo… Ach ja, zo lang ik de adminsitratie niet heb bijgewerkt, en de banken niet heb schoongemaakt, kan madam nog niet komen. Dus we hebben nog heel eventjes.

In het kader van “lieve echtgenoot” hebben we het volgende verhaal. Ik vertelde dat ik had gedroomd over de chocoladebroodjes van Theeboom en dat ik daar nu zo’n onwijze zin in had. Maar ja, Theeboom is al een aantal jaar failliet, dus dat gaat dan nogal moeilijk… Dus wat doet Mich? Die tovert wat bladerdeeg uit de vriezer en met wat chocolade-kook-dingetjes maakt hij zomaar zijn eigen chocoladebroodjes! Dat vond ik heel lief! En ze waren ook nog eens heel lekker.

Nog een verschil tussen de zwangerschap is dat Frédérique niet heel vaak de hik heeft. En dat vind ik ook helemaal niet erg. Ook blijft madam min of meer ingedaald. Soms floept ze weer omhoog, maar dat is binnen de kortste keren ook weer opgelost, want ze zakt zo weer omlaag. Ook beweegt ze heel anders. Dit komt natuurlijk voor een deel doordat de placenta deze keer aan de voorkant ligt i.p.v. aan de rugkant, waardoor de bewegingsvrijheid natuurlijk anders is, maar ik denk dat Frédérique ook motorisch beter onderlegd is dan Eli. Voor zover je kan zeggen dat een foetus gracieus is, heb ik heb idee dat madam goed zal kunnen bewegen.

Nu met 37wk zwangerschap ben ik toch wel heel bewust naar het einde toe aan het leven. Zo bijzonder, die laatste weken, waarin je niet precies weet wanneer het eindigt, hoe het zal eindigen, de eerste tijd weer met een heel klein baby’tje. Hoe zal de borstvoeding gaan, hoe zal Eli reageren, etc. Ik meen wel een paar dingen te herkennen van de laatste tijd van de zwangerschap van Eli, maar voor week 38 denk ik niet dat er spannende dingen gaan gebeuren. Ik heb in ieder geval met 37w3d de administratie afgemaakt, dus dat is weer een item van de nesteldrang to-do-lijst. Wederom is de drang weer weg, maar de lijst nog niet af, dus we gaan vrolijk verder. En als ik me verveel, kan ik verder werken aan Eil’s babyboek, deel 2. Komt goed! Al hoop ik wel dat het feit dat ik mezelf nu heb overwonnen iets is waar ik later altijd nog plezier van zal kunnen hebben. Dat de drempel om frustraties te laten gaan lager wordt. En dan houden we ook nog een heel mooi meisje eraan over! Toch nog nuttig, zo’n zwangerschap.

Met 37w4d hebben we de kratten gehaald, de eerste bank gereinigd en later een nieuw beschermingslaagje gegeven. Wat een meuk kwam daar van af, zeg! Mich heeft een peutertafeltje gekocht voor Eli, het wandplankje in de babykamer opgehangen, ik heb nog wat speelgoed geruimd, en allerlei andere zaken van mijn nesteldranglijstje gedaan. Een goede dag, dus! En wel voldoende rusten, want het gaat me niet gebeuren dat ik aan het herstellen ben van een overbelasting als de bevalling begint! Dan kan ik niet op of neer en dan krijg je nog die weeën eroverheen, neuh, doe maar niet. Maar de nesteldranglijst gaat de goede kant op!

Een dag later was de andere bank ook gepoetst! Daarna hadden we weer een check-up bij de verloskundige. Bloeddruk was 120/65, prima dus. Ik vertelde dat ik zo aan het rommelen was en me zo onrustig voelde de hele tijd, dus de verloskundige voelt even aan mijn buik, zoals iedere keer. Deze keer was het wel echt gevoelig, niet pijnlijk, gewoon gevoelig (nooit gehad, ook niet bij Eli), krijg spontaan weer een harde buik, en wat blijkt, madam is niet meer ingedaald! Tsja, daar komt dat gerommel dus vandaan! Nog een keer indalingsweeën. Ik had al tegen Mich gezegd dat het wel indalingsweeën leken, maar met een ingedaald kind is dat niet logisch… Behalve als ze dus niet meer ingedaald is… Ik had ook nog prima voldoende vruchtwater, dus alles was verder in orde. Op weg naar de bakker heb ik aanhoudend harde buiken, en ’s avonds weer kramp in mijn been, dus ze is wederom ingedaald. Tsja, ik had een paar dagen helemaal geen klachten, dus daaruit kon ik ook niks afleiden…

Wat wel erg frappant was, de verloskundige liet mijn het hoofdje ook voelen, en daarna gingen we naar het hartje luisteren. Nou, het arme kind ging volledig uit haar plaat! Die hartslag was echt super-superhoog! Zo heftig reageerde ze dus op het feit dat we met haar koppie aan het spelen waren. De verloskundige stond er helemaal zo “ “ bij, dat ze het zo schattig vond dat madam zo reageerde. Dus ik denk nu wel dat ik haar spanning voelde of zo. Dat ik onrustig werd van haar spanning. Ik voel het ook als ze wakker wordt, mar nog niet schopt. En dan zeggen ze dat de bijnieren van de foetus adrenaline gaan aanmaken om het kind voor te bereiden op het trauma dat bevalling heet. Dus als ik me onrustig en gespannen blijf voelen, is de kans dat we over tijd gaan niet zo heel groot… We gaan het meemaken.

En zo mijmeren we wat verder…

Het is zo bijzonder deze dagen! O+ Aan de ene kant rommelt het, rugkrampen, harde buiken, steekje hier, steekje daar, doodvermoeiend allemaal, want het is net niks, maar teveel om echt niks te zijn, zeg maar (ik tel het iig niet als bevalling, en nu is er nog niks echt begonnen of zo. Ik begin met tellen als er gepuft moet worden, dit is nep :P ) dus dan zit je wel steeds te kijken of er al regelmaat in komt, even voelen of het sterker wordt, het houdt me wel bezig.

Aan de andere kant ben ik nu zo ontzettend gewend aan het bankhangen en niks doen, dat mijn dagen zo om zijn voordat ik het weet, niet echt veel nuttigs gedaan heb, en het helemaal niet erg vind. echt gewoon geaccepteerd, en dat (bij vlagen lichtelijk venijnige) gerommel en de algehele onrust helpt ook wel bij het denken dat het einde in zicht is.
Je zou bijna zeggen dat ik bijna zou kunnen genieten van het zwanger zijn. Bijna. En dat is toch al een stuk verder dan ik de afgelopen 6 à 7 maanden gekomen ben, en dat is dan wel weer fijn. Maar ja, dan is het ook weer bijna voorbij.

Maar het kan zo nog eventjes duren. Wanneer komt ze? Waar is Eli dan? Hoe gaat hij reageren als ze er is? (we hadden gister feestje thuis met een baby, en daar werd best heftig op gereageerd (lees: zeer argwanend staren wat het kind allemaal uitspookte. het duurde best een kwartier tot Eli weer ontdooid was,en dat is lang voor zijn doen, zeker in eigen huis) ) Wat blijft er van mijn lijf over? Hoe gaat de borstvoeding? gewoon alles…

Ja, ik weet het niet, het is gewoon bijzonder, en daar sta ik dan de hele dag bij stil

Met 38w1d hebben we nog heerlijk tschulent gegeten! Lekker bonenprut naar binnen schuiven, zonder me zorgen hoeven maken over of het krampjes geeft bij de baby, want ze zit nog binnen. Nu de schulent binnen is, mag ze komen. Als madam ingedaald is / blijft, is buik ook heel erg rustig. Dus net als Eli weet ze heel goed wat ze wil. Waar Eli absoluut NIET ingedaald wilde zijn, wil zij niks anders. Nog een temperamentvol kind, dus. Leuk!

Ik begin wel steeds meer last te krijgen dat ik niet meer op mijn rug kan liggen, omdat dan de holle ader wordt afgekneld door het gewicht van de baby. Dat maakt bankliggen ook wat ingewikkelder… En als laptop niet helemaal goed op buik ligt, krijg ik ook harde buiken, dus dat is niet helemaal fijn. Naja, de mogelijkheid om me om te kunnen draaien zonder 6 pijnscheuten maakt ook veel goed. In de tussentijd wachten we af. En draaien we wasjes.

En de wedstrijd “Wie is er eerst klaar, de babykamer of de baby?” is gewonnen door…. De babykamer! Met 38w3d heeft Mich de gordijntjes ook opgehangen. Nu is het helemaal klaar.

Twee dagen later (38w5d) hadden we weer check-up bij de verloskundige. Aangezien ik de avond ervoor weer gezellig indalingsweeën had, was ze uiteraard weer niet ingedaald bij de check-up. Had niet anders verwacht. Het voelde niet ingedaald, en het resultaat van de avond ervoor voelde ook niet alsof ze goed was ingedaald, dus dat was op zich geen verrassing. En tsja, waar sommige foetussen dagelijks de hik hebben, daalt zij tweemaal daags in, om tot de conclusie te komen da ze jeuk heeft op haar hoofd, en om op je hoofd te kunnen krabben, moet je niet ingedaald zijn. Oftewel,*plop*.

Ik word helemaal schijt- en schijtziek van die indalingsweeën. Tsja, het vergemakkelijkt straks zeker de bevalling. Ja, we worden wel handig in het indalen. Het is nu in een kwartiertje gedaan ongeveer. Maar ja, het blijft ellendig. Tsja, als de bekkenklachten door de volledige rust verminderen, moet je toch wel minstens drie andere nieuwe minstens zo pijnlijke dingen bedenken, anders zou zwanger zijn misschien leuk worden! Oh jee, het zal toch niet zo zijn dat ik een paar dagen zou kunnen genieten van het kneuteren met een minimaal pijnniveau!

Bloeddruk was trouwens wel weer netjes 105 over 60. Ik heb ook gevraagd of ze me toch a.u.b. niet te lang overtijd willen laten gaan, en toen zei ze dat ze het per week willen bekijken, maar uit haar respons bleek ook wel dat als we inderdaad op de afspraak van 39w5d komen, dat we dan nog maar eens verder zouden kijken wat het actieplan zou worden. Ze hoopte in ieder geval ook dat ik voor die tijd snel zou bevallen. Ik hoop met haar mee.

Tsja, en dan denk je bij jezelf, “wat fijn dat ik deze keer niet dat gehip-hop in en uit het bekken krijg, met bijbehorend voorwerk!” Resultaat: hiphoppende madam. En daarna denk je “Een voordeel van het vele bankliggen is tenminste dat ik die steunkousen nu niet aanhoef!” Resultaat: <too much information voor op mijn weblog>. Zegt de verloskundige nog “misschien wordt het beter aan het eind van de zwangerschap”. Toen heb ik haar vriendelijk gevraagd wanneer het einde dan is, want met 38w5d vind ik het toch wel redelijk op zijn einde lopen…

Waarom, waarom, waarom, bedenkt dat lichaam iedere keer iets nieuws om me mee te pesten? :’( Naja, misschien moet ik gewoon maar niet meer de denkfout maken dat het mogelijk is om een dagje te kunnen genieten van de zwangerschap. Mijn fout. Zal het niet meer doen.

Ik heb trouwens Vanessa’s Uggs te leen om door de sneeuw te kunnen komen (wat trouwens enorm zeer doet, lopen door de sneeuw, maardat terzijde). Dus waar ik bij Eli hip was door hoogzwanger Crocs te dragen, ben ik nu hip met mijn geleende Uggs. Is de zwangerschap toch nog goed voor mijn modegevoel

Met 39w zwangerschap heb ik me bedacht dat ze over 3 dagen (28-dec, dus) komt.
Bij Eli ben ik op een gegeven moment alle harry potter-boeken achter elkaar gaan lezen, en toen ben ik tot boek 4 gekomen. dus 50% gelukt.
Nu ben ik bezig met eli’s babyboek, 2e jaar (weblog in indesign zetten, wordt dan een boek), en ik moet nog van 6 maanden de foto’s verwerken. Nu doe ik ongeveer 1 maand per dag, dus over 3 dagen heb ik 3 maanden gedaan, dat is de helft. dus ze komt over 3 dagen. Logisch toch?

En als ik het onverhoopt wel afkrijg, kan ik beginnen aan boek 2-3 jaar, dat is ook al 4 maanden, daarvan eerst alles teksten en smileys doen, en dan alle foto’s, daar ben ik dan ook wel 7 dagen mee bezig.  Dan zitten we al op 6+7 = 13 dagen, dat is 6 dagen overtijd. Als ik dan NOG STEEDS niet bevallen ben, kan ik beginnen aan het boek van Freddie beginnen.

Bezigheidstherapie en zo

Met 39w1d zijn we met zijn allen naar sjoel geweest. Ik wilde niet alleen thuis zijn met Eli, en om Mich nou van zijn wekelijkse sjoeluurtje te beroven ging me ook weer wat ver. Enig punt was wel, waar we dachten dat er buiten vooral blubber lag, was het allemaal ijs! Dus dat was lekker glibberen, zeer charmant op Vanessa’s Uggs. Maar we zijn helemaal goed aangekomen, en iedereen vond me stoer dat ik met dit weer naar sjoel kwam. Ik vond het vooral praktisch, want mocht er iets gebeuren, dan waren we toch al in het ziekenhuis, dus dat scheelde dan ook weer.

Zondagavond (39w2d) zijn we naar Broodje Meijer geweest. Normaal krijg ik dan wat ruzie met mijn maag, maar het is heel lekker, dus dat nemen we maar voor lief. Bij thuiskomst heb ik dus meteen een portie Gaviscon genomen, en bij het slapen gaan nog een keer. Het mocht niet baten… Ik heb de meest baggere nacht ooit gehad. ;( werd om half 3 wakker. ZUURRRRR!!! en koud, en ik voelde me de hele dag al niet goed, en een kei-knoepertharde buik. Het werd ook niet rustig… Dus ik naar beneden, kijken of ik rechtop half liggend verder kon slapen, of dat e.e.a. misschien zou doorzetten… Een uurtje later was ik weer vertrokken. Niks, dus.

Ergens heb ik helemaal geen zin dat ze eruit komt!  Het is heel erg, maar nu weet ik precies wat ik aan mijn lijf heb.
- 2 tot 5 maals daags indalingsweeën
- 2 tot 8 keer per nacht wakker worden om me dan soepel als een hinde om te draaien, of zeer stilletjes op zoek te gaan naar mijn kussen
- Staan doen we maar helemaal niet meer
- Het aantrekken van sokken en schoenen is een uitdaging, maar houdt het leven spannend
- Mijn aandelen gaviscon gaan ook goed
- De wasjes gaan ook maar door
Samenvattend, het is nu lekker rustig, kneuteren is een hoger doel in mijn leven.

Dan heb je straks weer een baby in huis. En dan moet je je aanpassen aan haar ritme. En dan kan ik dus niet op mijn eigen momenten een tukje doen, of andere zeer prangende dingen. Dan ligt de prioriteit weer elders. Op zich niks mis mee, dat hoort zo, maar op deze manier is het ook wel zo rustig. En we hebben ook nog Eli die nu kies nummer 6 doorkrijgt, wat hem enorm zeer doet. Het kind is dus bepaald niet vrolijk. En als er dan nog een baby bij komt, lijkt me dat een beetje veel voor hem… Maar, we hebben het niet voor het zeggen, het komt zoals het komt.

Daar komt bij dat tot nu toe iedere keer als mijn evenwicht verstoord werd door mijn lichaam is opgepakt als een mogelijkheid om nog minder mobiel te worden. Je kan veel zeggen over bevallen, maar dan ga je ook stevig uit je evenwicht / balans. Tsja, mijn rust is me ook wel iets waard. Maar ja, eindelijk een keer echt kunnen herstellen en in staat zijn om te kunnen (blijven) staan, is mss ook wel fijn… Handig, hè? die hormonen. Beetje jammer dat je er gratis een goede portie “ik weet niet wat ik wil, dus de besluiteloosheid viert hoogtij” bij krijgt.

Het lijkt wel een echt dagboek te worden, want met 39w3d hebben we zowaar een nieuwe mijlpaal te bejubelen! Eli’s dreumesboek is af! Wel eerder dan verwacht, maar dat maakt niet uit. Weer een punt van de to-do-lijst af… Even een dagje rust houden, en dan gaan we vrolijk verder met met peuterboek, deel 1 (2 – 3 jaar, dus 4 maanden tot nu toe).

’s Middags (nog steeds 39w3d) waren we weer bij de verloskundige. Omdat mijn vorige voorspelling (omtrent de leverdatum van Frédérique) niet uitkwam, heb ik een nieuwe poging gedaan over de inhoud van het consult bij de verloskundige.

Mijn voorspelling was als volgt:

- Bloeddruk 100 over 60

- Kind beweeglijk boven bekkeningang, dus je moet wel bellen als je vliezen breken

- Het hiphoppen zo nuttig zou zijn want dan heb je kans dat de bevalling soepeler gaat.

- Tot volgende week!

Resultaat van het consult:

- Bloeddruk 105 over 55,

- Kind is beweeglijk op/in bekkeningang (had in de wachtkamer indalingsweeënsessie 3 van de dag), dus ja, nog steeds bellen als je vliezen breken

- Dat hiphoppen is wel nuttig, want dat zorgt dan voor een soepeler bevalling, en als jij alle ruimte had, zou je jezelf dan ook in een hoekje manoeuvreren?

- Als het kind niet is ingedaald, kunnen we je ook niet strippen.

- Tot volgende week!

- De verloskundige verwacht dat madam zich met 40w3d of 40w4d aandient. De volgende afspraak is met 40w3d. We gaan het zien. In de tussentijd is het wel 31-dec / 1-jan volle maan…

Misschien wordt het nog wat met mijn carrière als waarzegster.

De zuurnacht heeft zich de volgende nacht herhaald, waarna ik e.e.a. met het grof geschut heb aangepakt: Een opgevouwen slaapzak + 4 kussens = helling waar geeen maagzuur tegenop kan. Resultaat: prima nachtrust!

En nog even de statistieken: met 39w zwalkt de weegschaal tussen +10 en +11kg. Mijn buikomtrek is ongeveer 110cm (gemeten met 39w5d ’s avonds). Hadden we bij Eli helemaal niet gemeten, en is toch wel grappig voor later. De nulwaarde meten we wel als ik weer teruggeplooid ben.

En toen was het 1-januari… Volgens de ticker is het vandaag “de grote dag!!!!!” Of niet, dus Op wat gerommel na, gebeurt er dus bar weinig. Beetje bizar om de uitgerekende datum zwanger te halen terwijl  ik tijden het idee heb gehad dat ze voor de uitgerekende datum zou komen. Naja, 02-01-2010 is ook een leuke datum. Al heb ik wel het idee dat ze niet echt meer uit de bekkeningang komt, meestal, dus er zit vooruitgang in. Het koppie zwalkt tussen “beweeglijk in bekkeningang” en “vast in bekkeningang”, waar we eerst ook nog “beweeglijk boven bekkeningang” aan het repertoire konden toevoegen. Dat scheelt weer.

Na twee indalingsweeloze dagen (40w en 40w1d) is madam toch losgefloept. Ach ja, het is niet anders… Inmiddels heb ik zoiets van “ze zoekt het maar uit, ik zie wel wanneer ze komt”. Alle mogelijke werpdata die ik in mijn hoofd had, zijn gepasseerd, dus nu is het “anyone’s guess” wanneer ze komt. Het enige is wel dat die harde buiken best venijnig aan het worden zijn, met uitstraling en zo,en dat is niet fijn. Maar gelukkig komen ze maar met max. 2 per uur, dus daar gaan we niet op bevallen. Hopelijk is de boel wel al verweekt of misschien zelfs al een beetje ontsloten…

Ik heb weer mijn teennagels geknipt! Met 40w2d kan je er dus nog “prima” bij. Toch nog een beetje nesteldrang hierzo.
Ik dacht ff grappig te zijn, Mich is aan het ontbijten met zijn bakkie koffie, dus ik ga er naast zitten, trek de meest nep-pruillip die ik kon opbrengen en zeg “boehoe, als ik koffie maak voor mezelf, maak ik ook altijd voor jou! boehoe! en nou heb jij wel koffie voor jezelf gemaakt, maar niet voor mij! boehoe, snik, snik, snotter” (echt supernep, allemaal). Gaat hij bijna zitten huilen dat hij zich schuldig voelde!
Jaja, een man die last heeft van zijn hormonen!

Ook na de uitgerekende datum gaat het broeden en het leven door, dus we zijn met zijn allen naar de verjaardag van een studievriendje van Mich geweest. Eenmaal daar aangekomen was men gepast onder de indruk dat ik met pensie nog op pas ging. Toen ik daarna grappend zei dat als mijn vliezen breken, dat zij dan mogen dweilen, vond de jarige het wat minder grappig dat we er waren.

Vijf minuten later werd ik prompt bevoeld op mijn buik, en heb ik vriendelijk teruggevoeld. Ze keek even raar op, maar zei er verder niks van. Ach, ze heeft zelf twee kinders, dus ik denk dat ze het wel kon waarderen, stiekem.

Later, binnen in de woonkamer vraagt de moeder van de jarige me wanneer ik moest bevallen. Toen zei ik glimlachend “eergister “. Nou, die mevrouw keek alsof ze water zag branden! Echt, onwijs grappig! Toen ik uitlegde dat ik dus twee dagen overtijd was, snapte ze het wel weer. Leuk, mensen zo voor de gek houden.

Die maandag (40w3d) hadden we weer check-up bij de verloskundige. 

En wederom hadden we e.e.a. goed gegokt. Mich had gegokt op een bloeddruk van 115 / 65, en ik gooide het op 120 / 80. De score was 120 / 70. Dus dat gaat al wat omhoog, dat is fijn! Dat betekent dat de bevalling niet heel lang meer op zich laat wachten. Qua buikvoelen vertelde ik al dat madam waarschijnlijk vast zat. Conclusie: “muurvast” De verloskundige vroeg zich hardop af waarom we nog langskwamen. Eli mocht weer de doptone bedienen, en toen het klaar was moest ik “baby dicht doen” hetgeen werd gevolgd door ”daag baby! ” De verloskundige gokt op woensdag (40w5d) of donderdag (40w6d) als werpdatum. We gaan het zien.

Donderdag 7 januari (40w 6d) om 20:37u is Frédérique geboren!!! En nu zij geboren is, noemen wij haar Avivia Gabriëlle.

Met 32 weken zwangerschap hoeft een kindje eigenlijk alleen nog maar warm gehouden te worden. Dus ook een soort mijlpaal Ennnn, nog maar twee weken totaan mijn verlof! Naja, als ik nog had gewerkt, tenminste Dan is die 8 weken toch ook weer wat opgesplitst, en is het weer wat behapbaarder allemaal…

Inmiddels staat de box ook weer hoog. Eli wil er regelmatig in, maar dat willen we liever niet. De box is voor baby’s en Eli is geen baby meer, want hij heeft al tandjes en kan al lopen en praten. Nou maar hopen dat hij het gaat snappen. We zijn ook wel bezig met Eli uit te leggen dat je kleine babies hebt en grote babies. Kleine babies, zoals die ene in mama’s buik, die doen nog niet zoveel. Slapen, drinken (bij mama), slapen en huilen, dat is het zo’n beetje. We zullen zien in hoeverre e.e.a. blijft hangen bij Eli. Hij is er wel duidelijk mee bezig, want hij bladert zeer regelmatig in het boek over een zwangere mama waarbij je de buik kunt openklappen om de verstopte baby te zien. Heel schattig (“hallo baby topt!”).

Met 32 weken staat de weegschaalteller trouwens op +8kg. Helemaal prima, dus.

Met 32w3d was Eli een keer mee naar de controle bij de verloskundige. Het was wel een beetje een belevenis, zo met kind erbij. Eli wilde eerst niet mee naar binnen, want hij was veel te leuk aan het spelen in de wachtruimte. Eenmaal binnen bleken ze ook autootjes te hebben, dus die werden braafjes in een treinformatie geschakeld terwijl de verloskundige mijn bloeddruk opnam (120 over 60, prima dus). Mijn bloedwaardes waren ook prima. Hb 7,8 en suiker 6,4 (de grens waarbij ze verder gaan testen is 6,5 dus dat gesuikerde koekje was niet helemaal een strak plan ) En toen gingen we op de onderzoeksbank liggen… Mich had Eli opgepakt zodat Eli ook goed kon kijken hoe de verloskundige mijn buik bevoelde, daar was Eli het dus niet mee eens… “Baby? “ Oftewel “wat doe jij met mijn baby?” Heel schattig! En toen kwam de doptone… Dat was dus helemaal het eind van de wereld, doodeng vond hij het! Er kwam ineens geluid uit mijn buik! Hij keek met grote, bange ogen naar die doptone, dat hij de baby maar niet stuk zou maken. Dus Mich en ik stralend lachen dat we nu de baby horen, zoals mama had uitgelegd in de auto hiernaartoe, het mocht niet baten… De angstige blik verdween pas toen de doptone uitging. Maar wij zijn in ieder geval weer goedgekeurd! Over 2 weken weer! Maar dan zonder Eli… Het is toch wat eng voor hem.

Met 32w6d heb ik weer een onderhoudsbeurt bij de osteopaat gehad. Ondanks dat ik dacht dat het wel prima ging, heeft hij toch een paar plekken flink te grazen genomen. Naja, daar is hij voor, nietwaar? Met 37 wk voor de laatste keer nog even op onderhoud. Het einde komt dan zo langzaam maar zeker toch echt wel in zicht.  

Daarna heb ik de Mexicaanse griepprik gehaald. Dat deed nog best zeer! (Uiteindelijk 1 dagen last van de prik gehad, en daarna nog 2 dagen een blauwe plek.)

Wat me nu vooral bezig houdt, is dat ik (we) zometeen moeder (ouders) ben (zijn) van 2 kinderen! Dat is zo volwassen! Je hebt 2 kinderen “later als je groot bent”! Dus dat zou betekenen dat ik nu een “grote mens” ben, maar dat voelt nog helemaal niet zo. Dan hebben we het over “de kinderen”, zoals al die andere grote mensen over hun kinderen praten. Zo raar!

Met 33w1d (14 november) zijn we 5 jaar getrouwd! Om dat te vieren waren Mich en ik een weekendje weg zonder Eli. Wat een rust! Heerlijk alles kunnen doen op je eigen tempo, geen rekening hoeven houden met luiers, eten, drinken, entertainment, kindveiligheid, HEERLIJK! En het mooiste was nog dat ik me het hele weekend ook goed voelde! Ik was nog best bang dat er dan weer een slechte dag tussen zou zitten, maar dat viel alweer mee! (de eerstvolgende slechte dag duurde dan ook meteen 2 dagen, en aansluitend een groeidag (maagzuur! ) en weer 2 baggerdagen, maar ach )

Mich heeft Freddies kinderkamer in elkaar gedraaid! Ik had namelijk 2 keer gezeurd dat het me zo’n onrust gaf dat ik het zelf niet kon doen, omdat alle troep naar andere verdiepingen moest. En toen heeft Mich het gedaan!

En ik ben maar weer begonnen met de anti-maagzuurtroep. Met 33 weken. Wel alleen voor het slapen gaan, overdag is het prima te redden met melk . Bah, wat is dat goor, zeg! maar het helpt gelukkig wel!

Madam is trouwens nu al cameraschuw. Als we een filmpje willen maken van dansende buik, houdt ze zich stil, terwijl ze daarvoor dus druk bezig was! Dat belooft nog wat! En met de laatste groeistpurt heb ik soms wat jeuk op mijn buik. Dus als ik me dan ga krabbelen, kruipt ze er helemaal naar toe. Zo schattig! Ja, dit is een dame die wel van contact houdt!

Ook is het heel duidelijk dat ze niet (meer) vastligt. Ik heb al een keer de hik bovenin gevoeld ( ) en wat meer naar links, en gewoon van voren. Zo nu en dan heb ik harde buiken met wat extra druk, en dan zal ze wel weer ingedaald zijn eventjes. Precies dr broer. Al heb ik niet het idee dat zij het vervelend vindt om in te dalen, maar dat terzijde.

Inmiddels komen die bekkenklachten me wel zwaar de strot uit. En het is niet eens dat het zo heel erg veel pijn doet, het is vooral heel erg vervelend, en bij de minste prikkelsensatie ga ik een uur lang plat, om de boel te resetten. Anders bouwt het zich heel snel op, en dan zijn we nog verder van huis, en kan ik echt niet meer staan. Daarbij het feit dat het al zo snel gaat prikkelen, zeuren, steken, is zwaar verrot. Eventjes staan en daar gaan we al. Een keer niet supervoorzichtig als een halve kreupele de trap af zorgt ook voor een paar uur lang feest (of gewoon de hele volgende dag…). En iedere keer zit het ergens anders. Het is niet alsof je je teen stoot, jezelf hard uitlacht dat je wel heel dom bent om tegen die koffer aan te lopen, en dan is het klaar. Nee, het komt steeds weer terug en je weet niet waar, hoe ernstig het wordt vandaag, hoe lang het gaat duren, en in de tussentijd lig je maar op de bank, te liggen, te wachten tot het geprikkel weggaat zodat je weer 5 minuten iets kan doen. En dan gaan de dagen voorbij zonder dat je de was hebt gedaan, enveloppen voor de geboortekaartjes hebt geschreven, de bank hebt schoongemaakt, wasjes hebt gevouwen, de administratie hebt bijgewerkt, of andere zeer prangende zaken, die dan dus gewoon niet lukken. De to-do-lijst wordt steeds groter, en  ik word steeds minder mobiel. En de babykamer is nog steeds niet gedaan, omdat die verrotte sierrand er nog steeds niet is. Leuk, verlof zo! Ja, nu heb ik alle tijd van de wereld om van alles nog te regelen voor de baby! Ik zeg “ “

Gelukkig zitten we in het derde trimester, dus hebben we ook zeer regelmatig harde buiken, waarvan er soms al wat venijnig worden, maagzuur, een kind dat schuin op de heup gaat hangen, wat ook direct resulteert in een goede pijnsteek, dus tsja, het is echt weer feest. Gelukkig heb ik ook goede dagen. Al lijkt dat na 7 dagen aaneenvolgende ellende (met een paar goede momenten, dat dan weer wel) weer moeilijk voor te stellen…

Met 34w2d (nog 40 dagen te gaan!) had ik spontaan visite! Menselijk contact! Een babyshower! Dat was heel leuk en gezellig. We hebben gezellig gekletst over vanalles en nog wat, (roze!) cake, koekjes  en brownie gegeten, en last but not least, ik heb een rekbare doek gekregen! Een echte Binana! Das een hele goede, dus daar ben ik heel blij mee!

Vanes heeft Freddie ook even voelen hikken, en had deze keer wel de tegenwoordigheid van geest om niet te vragen of ik het zelf ook voelde.

Met 34w3d hadden we weer controle bij de verloskundige. Alles was wederom in orde. Freddie ligt inderdaad met haar hoofd onderin, beweeglijk boven bekkeningang, met een fliepseltje ingedaald. Geen verrassingen, dus. Bloeddruk 120 / 60, dus gewoon op mijn normale niveau. Eli was weer mee (eerst mexicaanse-griepprik gehaald en daarna vanuit huis door naar de verloskundige). Hij keek met grote ogen hoe mijn bloeddruk werd opgenomen, maar ging na een halve minuut ademloos gestaard te hebben verder met het op kleur ordenen van zijn plaatselijke speelgoed (rood eerst, uiteraard ) Daarna weer aan de buik voelen en hartje luisteren. Eli keek argwanend naar de stagiare (lees: hij probeerde haar weg te staren van mijn buik, maar ze was niet onder de indruk ), maar ging niet huilen. Waarschijnlijk heeft hij toch onthouden van vorige keer dat het allemaal niet zo supereng was. Ik had nog een concept bevallingsplan geschreven (lekker last minute, maar ach). Daar had de verloskundige wat verduidelijkingsvragen over, maar werd verder prima geaccepteerd. Het klonk allemaal logisch en ze kon zich er prima in vinden. Over twee weken krijgen we een liggingsecho (wordt standaard), nog even last minute baby gluren, dus!

Ik vind het wel heel jammer dat die zwangerschap zo’n pijn doet. Dan kan je toch niet echt genieten van die zwangerschap? Het is zo’n specifiek moment in je leven, dat doe je maar een paar keer, en dan is het zo ellendig… maar ja, wat is, dat is. Heeft geen zin om erover te gaan grienen, want daar wordt het niet beter van. Ik probeer maar te genieten van madam die probeert me een maagperforatie te schoppen.

Met 34w5d heb ik de enveloppen voor de geboortekaartjes geschreven. Uiteraard nog zonder postzegels, want dat zou handig zijn

Ik ben er trouwens ook achter gekomen dat het geen goed plan is om eerst te gaan zwemmen voor zwangeren (“dat is wel fijn, hè? Ja, dan ben je gewichtloos, en dan voel je dus niks, toch?” Not quite, maar ach.) en daarna een paar uur zitten i.p.v. liggen. Resultaat: Mich heeft me van de badkamer naar de slaapkamer mogen slepen, want ik kon mijn eigen gewicht niet meer dragen met mijn rechterbeen… En dat blijft dan uiteraard een paar dagen nazeuren. Nog 36 dagen tot de uitgerekende datum…

En een dag later (met 34w6d), is het wonder geschied! De sierrand hangt! Met 35 weken zwangerschap moet de kinderkamer klaar zijn, dus we zijn ruim op tijd, niet waar? De gordijnen komen pas volgende week, maar nu hebben we in ieder geval de kast in elkaar kunnen zetten. En om te vieren dat de sierrand er EIN-DE-LIJK is, wilde ik mezelf verwennen met een lekkere verpakking praline-chocolade, maar na twee happen kreeg ik het er ZO zuur van, dat ik er maar mee ophield… Het is zo triest dat het bijna grappig wordt. Bijna.

Nu kunnen we zo langzamerhand gaan beginnen aan het uitzoeken en wassen van de babykleertjes!

Met 35 weken ben ik officieel hoogzwanger, dus het einde komt nu echt in zicht!

We zijn met zijn drietjes gaan winkelen voor Sinterklaas. Samen met de rest van Amstelveen… Ter voorbereiding de hele ochtend zo goed als plat gelegen, met als gevolg dat mijn bekken pas ernstig begon te sputteren toen we bij de winkels kwamen i.p.v. in de auto al.  Toch hebben we een uurtje gewinkeld. Toen begon Eli ook heel hard te sputteren, dus gingen we naar huis. Maar wat was het fijn om weer even tussen de mensen te zijn! In de Bart Smit tussen al dat speelgoed staan en wegdromen bij al dat mooie (schone) Duplo wat ik voor Eli zou kunnen kopen en dat babyspeelgoed, waar Frédérique straks mee kan gaan spelen. Dat was me nog een dagje ellende (wat na een paar uur al een stuk verbeterde tot een wat gespannen gevoel in mijn rechteronderbeen, dus dat viel alsnog mee) wel waard.

Eli heeft inmiddels ook door dat de box voor de baby is, dus dat is erg fijn. Scheelt weer. Al is hij nu wel heel vrijgevig met zijn eten, naar ons toe. Dus als Eli appelmoes heeft, dan moeten Mich en ik ook appelmoes eten, want dat vindt Eli lekker, dus moeten wij dat ook eten. Dat wordt dus zometeen heel erg oppassen dat er geen soepstengels en Liga’s in de baby verdwijnen…

En toen was het al december! Wellicht de maand waarin “Frédérique” geboren gaat worden… We gaan het zien.

Zwangerschapsweek 35 was een hele drukke week, waarin ik toch wel heel veel heb bereikt:

- De nieuwe kleertjes van Freddie zijn gewassen en hangen netjes in de kast

- De oude kleertjes van Eli, Jair en andere vrienden zijn uitgesorteerd en liggen netjes gesorteerd per wasje

- De enveloppen voor de geboortekaartjes zijn geschreven. (Nog geen postzegels geplakt, maar ach )

- Het geboortekaartje voor Frédérique is ontworpen. (90% klaar, we willen misschien 1 lettertype nog aanpassen)

Inmiddels lijkt mijn bekken zich wel weer ietwat te stabiliseren. Al vind ik het steeds minder leuk. Op zich is zwanger zijn heel bijzonder en soms ook fijn. Je lichaam doet iets heel bijzonders, die uitdijende pens is gewoon grappig. Dat je probeert iets af te wegen en dat halverwege de weegschaal weer op 0 staat, omdat je per ongeluk met je buik de weegschaal hebt getarreerd, kan je van tevoren niet bedenken. Het zijn een aantal maanden waarbij je niet je buik hoeft in te houden, en als mensen vragen hoe het gaat, kan je zeggen “DIK!” en dat wordt dan nog gewaardeerd ook! En dat getrappel, gewoel en geschuif is gewoon echt ontzettend schattig.

En dan krijg je de andere kant van het verhaal. Met 27 jaar waggel je rond als een kreupele eend, en heb je dagelijks pijnklachten in variërende intensiteit. En je moet continue rekening houden met die klachten. Het uitblijven van resultaat (pijn) is het resultaat. En dat is nogal moeilijk motiveren.

Als ik te lang stilsta (10 minuten), krijg ik last van mijn bekken

Als ik te lang wandel (max. drie kwartier), krijg ik last van mijn bekken (lees: waggel rond als een wandelende rammelaar)

Als ik te lang zit, krijg ik last van mijn bekken

Als ik niet als een kreupele oude vrouw de trap op en af ga, krijg ik last van mijn bekken

Als ik niet als een herniatisch persoon de auto in of uitstap, belast ik mijn bekken teveel

Tsja, het is gewoon heel erg waar als ze zeggen dat pijn psychisch is. Hoe nuttig een dag is geweest, hoeft niet direct relateerbaar te zijn aan hoe nuttig ik echt ben geweest, maar hoe ik me eronder heb gevoeld. Als ik me goed voel, ben ik heel content met een dagje helemaal niks gedaan te hebben. Dat heet dan een dagje relaxen. Als ik me niet goed voel, dan kan ik 5 nuttige dingen gedaan hebben (zoals website bijwerken, vaatwasmachines uitruimen, enveloppen voor geboortekaartjes schrijven, zoiets), en dan nog zal ik dan ’s avonds liggen jammeren dat ik zo’n nutteloze dag heb gehad. Soms word ik toch wel heel erg moe van dat gevecht met mezelf steeds.

Met 35w6d heb ik de tweede griepprik gehaald. 

Ik tuf vrolijk naar de huisarts, overkomt mij de volgende hoogst intelligente gedachtestroom:

Hee, is dat niet het flitskarretje?

Wat doet die hier?

Hmm, hoe hard rijd ik eigenlijk?

Oh, meer dan 60.

Maar wacht eens, als daar dat karretje staat, en ik rij te hard…

*FLITS*

 }:|

En dan moest die prik er nog in, hè!

Gelukkig werd deze prik gedaan door de huisarts zelf, en zat het erin voordat ik er erg in had! Ook had ik van tevoren even wat opwarmoefeningen gedaan voor mijn arm, dat schijnt ook te helpen bij het snel verspreiden van het vaccin, waardoor er minder bijwerkingen zijn. Misschien hielp het ook dat ik aan Eli dacht i.p.v. aan de aankomende prik. In ieder geval, van deze prik had ik dus echt bijna geen last de dagen erna!  

Inmiddels heb ik besloten om het gevecht op te geven. Een gevecht met jezelf verlies je altijd, namelijk. En dat geeft een heleboel rust! Nu kan ik vol overgave toegeven aan de nesteldrang (lees: wasjes draaien en dan moet Mich 86 keer lopen om alle was naar beneden te brengen waar ik dan op de bank kan gaan vouwen en zo ). Enig nadeel aan de combinatie nesteldrang met zwangerschapsdementie is dat je alle lichte kleertjes wast, behalve Het Eerste Pakje. Daarna was je alle rode / roze dingen, behalve het rode boxkleed. Dan vind je nog meer roze dingen, wat weer een wasje vult. Die haalt Mich uit, kijkt verschrikt dat er van alles roze is gekleurd, is het verkleurd? Nee, het hoort zo. Oh ja, meisjes dragen roze. En daarna kom je tot de conclusie dat je alles hebt gewassen, behalve de nieuwe jas… Zien we een patroon hier?

5 december hebben we met de familie Hochheimer Sinterklaas gevierd. Dat was erg gezellig. Ik heb languit op de bank gelegen met Mich, Margriet en Roy afwisselend als voetenbankje. Ik heb goede cadeaus gehad. Een prachtig mooi roze boxkleed, (Rob dacht dat het cadeau voor Evy was, e staat toch Evy op? Nee Rob,die is voor mij. Hoe weet je dat? Nou, omdat ik ernaast stond toen ze het inpakten. ) Look who’s talking too (want bij de bevalling van Eli hebben we look who’s talking gekeken, dan moeten we nu uiteraard look who’s talking too gaan kijken) en zilverpoets verwerkt in handschoenen. Helemaal goed, dus! (Al uit de nesteldrang zich eerst in de wasjes, en pas daarna komt het zilver aan de beurt, en de banken, en de administratie.) Ik heb zelfs het hemeltje weer gestreken. 2 keer. Een keertje van de binnenkant en een keertje van de buitenkant. En daarna is Mich er nog een keer overheen gegaan, maar er zitten kreuken in die echt eruit gesteven moeten worden, en daar ga ik me dus even lekker niet meer druk om maken nu!

En Frédérique heeft ook al cadeaus gehad! Een speelgoedkeukentje (die we laten inaugureren door Eli), een poppenwagen en een leuk rompertje maat 62/68. Het mooiste was nog dat we al wisten dat we die cadeaus zouden krijgen (behalve de romper dan). Mich en ik kwamen nog een keer onaangekondigd langs bij Rob en Evy om iets langs te brengen en toen stonden ze in de gang. Evy stond helemaal zenuwachtig te doen dat we die dingen niet hadden mogen zien, en toen pas viel bij mij het kwartje dat het een cadeau voor ons was! Als ze niks had gezegd, had ik het iig niet doorgehad.

Het plan was eigenlijk om naar Breda te gaan om daar nieuwe voedingsbeha’s te kopen bij mijn nichtjes in de winkel (Naron), net zoals bij Eli. De omvang van de oude bh’s is namelijk een maatje te strak geworden op de een of andere manier, en die striemen in mijn vel vind ik niet zo fijn, eigenlijk. Maar Mich heeft me zeer terecht uitgelegd dat het niet zo wijs is om me aan die onderneming te wagen in mijn huidige staat, omdat er dan een dikke kans in zat dat ik weer 3 dagen niet normaal kon lopen. Dus hebben we ons toegelegd op de TNT die dan bh’s heen ern weer mag gaan sturen. Dan is het wel handig als je er even bij vermeldt dat je verhuisd bent sinds de geboorte van Eli. Dus toen de bh’smaar niet aankwamen, ben ik in de mail geklommen en bleek inderdaad dat ze de bh’s naar ons oude adres hadden gestuurd. Ik kon op Internet niet vinden wie er in ons oude huis zijn gaan wonen, dus ben ik langs gereden, het verhaal uitgelegd en mijn nummer achter gelaten. Het pakketje was aangetekend, dus die meneer kon het niet in ontvangst nemen, maar hij belde wel dat het pakje nu op het postkantoor lag. Dus ik ben weer in de auto geklommen, naar het postkantoor gegaan en geroepen dat er een pakketje lag voor mij. Eind goed, al goed!

Met 36w3d hadden we weer check-up bij de verloskundige. En wat blijkt? Madam is helemaal ingedaald! Dat verklaart de verminderde maagzuurklachten ook wel! Bloeddruk was weer 100 over 60, dus helemaal prima. We hebben ook afspraken gemaakt tot 28 december en de folder over wanneer je moet bellen bij de bevalling gekregen. Allemaal prima, dus.

Twee dagen later hadden we de liggingsecho. Bij dezelfde mevrouw die de termijnecho had gedaan. We waren netjes op tijd, en na een kwartier wachten loopt er een andere mevrouw naar binnen, laat de deur open en wij horen de echoscopiste vragen “heeft u een afspraak voor een echo?” Dus ik er meteen achteraan, voor hetzelfde geld zaten we op elkaar te wachten en dringt deze mevrouw nu voor. Het is immers niet gewoon de verloskundige die je komt halen. Toen bleek dat die andere mevrouw 20 minuten voor ons (ze had dus al een half uur gewacht) een afspraak had, maar de andere mensen hadden een dubbele afspraak gemaakt. Was echt niet haar verantwoordelijkheid, nee, zij hoefde alleenmaar de echo’s te maken, blablabla. Maar zij probeerde toch echt een oplossing te zoeken en bood aan om ons dan 2 uur later te laten terugkomen. Dat was geen optie, want Mich moest weg, en we hoefden alleenmaar even te zien of ze met dr kop omlaag lag, is zo gebeurd. Na een diepe zucht mochten wij dan bij G’ds gratie er toch nog tussen. Surprise, surprise, ze ligt gewoon braaf met haar koppie omlaag. En als je dan kijkt naar die echo, dan is dus echt de hele buik gevuld met kind! Dat was best even raar om te zien. Ik moest ook wel ff slikken bij de grootte van het hoofdje, maar ja, das natuurlijk wel ietsjes meer dan bij de 20-wk echo Toen ging ze nog even de buikomvang meten. Daarbij nam ze een veel smallere kant dan dat ze bij de andere echo’s deden (van Eli 20-wk en pretecho en van madam 20-wk en pretecho), dus we hadden allebei zoiets van, dat klopt niet helemaal wat je doet, maar ach. Met de termijn van 36w5d had ze een buikomvang gemeten van 36w6d, dus ze had toch echt wel een lekker dik buikje voor de termijn. Het meten van het onderbeentje deed ze ook korter dan wat we ze normaal zien doen, waarop ze concludeerde dat ze kleine benen had. En dat terwijl madam bij de 20-wk echo en de pretecho juist lange benen had. Naja, we weten wie het gemeten heeft, en we hebben nu zelf kunnen zien dat ze niet supergroot is, maar gewoon min of meer volgens het standaardschema, dus dat is wel fijn.

Ze liet ons ook zien dat ze echt is ingedaald, want er zat geen vruchtwater tussen het hoofdje en mijn bekkenstructuur. Zou zij nou ingedaald blijven? Ik betwijfel het.

We stonden in ieder geval met 10 minuten weer buiten, dus dat was verder prima.

Met 36w6d (een dag later dus) was ik voor een laatste onderhoudsbeurt bij de osteopaat. Het bekken zat prima los en de pijn in mijn rechteronderbeen was een overbelaste spier. De spier waarmee je je voet optilt. Oftewel, mijn been is overbelast van die 20 minuten naar het kinderdagverblijf te rijden op een dag.

Vanes bleef twee dagen gezellig logeren, omdat Mich voor zijn werk niet in Verweggistan moest zijn 2 dagen lang. Met een termijn van dik 36 weken wil ik dan niet alleen zijn ’s nachts. Dat was heel gezellig, maar ook wel een beetje raar. Eli raakte daar natuurlijk ook weer door van slag en heeft donderdagnacht bij ons in bed geslapen. Wel, Eli heeft op de plek van Mich geslapen en Vanes heeft een matras erbij gesleept en op de grond geslapen.

Het wonder is geschied! Ze hadden beloofd dat de gordijnen een week na de sierrand zou komen, dus na 2 weken kwam het verlossende telefoontje! In totaal heeft het dus 2 maanden geduurd! Nu moeten we ze nog alleen ophangen en dan is de babykamer echt klaar.

En we zijn alweer beland bij het derde trimester! Dit voelt best wel als een echte mijlpaal. Het einde komt in zicht. En dan lijkt het, al met al, toch wel snel gegaan te zijn, die eerste twee trimesters. En ondanks de pijn, en de noodzaak om mezelf in een strak ritme te duwen van zeer regelmatig rusten, ben ik toch een stuk positiever dan een tijdje geleden. Ook altijd mooi meegenomen.

Om de vordering tot het derde trimester te vieren, ben ik met Vanes bij een monsterverkoop van Queenmum geweest, waar ik goed ben geslaagd! 4 tuniekjes, 1 shirt met lange mouw en een broek, en dit alles voor de som van slechts €140!! Die tuniekjes kunnen we na de zwangerschap inkorten tot leuke shirtjes, en dat andere shirt is altijd handig. De ervaring van de vorige zwangerschap leert dat de kleren van Queenmum heel goed houden, en dus ook niet niet-zwangere staat prima gedragen kunnen worden.

Na weer twee schransdagen ben ik toch echt wel een stuk dikker geworden. Mijn voeten zijn bijna niet meer zichtbaar zonder te buigen, en het aandoen van schoenen wordt ietwat ingewikkelder, maar dat hoort bij het derde trimester.

Met 28w4d waren we uitgenodigd op een huwelijksfeest. De huwelijksvoltrekking zelf hebben we gemist, omdat ik van ellende niet meer op mijn benen kon staan, maar ’s avonds zijn we wel even geweest. Daar heb ik weer wat beleefd. Eerst komt een mevrouw heel vriendelijk naar me toe en vraagt naar mijn zwangerschap en zo, en ik zeg dat het een meisje wordt. Nou, dat kon je toch echt niet zo zeker weten, want voor hetzelfde geld zat de navelstreng ervoor toen ze keken, en komt er zometeen toch nog een jongen uit. Toen heb ik haar vriendelijk uitgelegd dat we de onderkant van madam in 3D op de foto hebben staan, waarbij je heel duidelijk kan zien dat de navelstreng om het knietje gevouwen zat, en dat het toch echt, echt, echt wel een meisje is / wordt. Toen taaide ze af.

Daarna kwam er na het voorgerecht de eerste danssessie, waarbij ik een beetje vooraan ging zitten, want dat kon ik goed kijken naar wat iedereen nou aanhad, je moet toch iets. Frédérique werd wakker van de basgeluiden en ik legde mijn handen op mijn buik om even te controleren dat ze het niet vervelend vond en als troost, een beetje. Komt een andere mevrouw naar me toe “Voel je je kindje?” Dus ik leg uit dat ze wakker is geworden van de muziek, bla bla. Wat doet die mevrouw dan? Ze buigt voorover en probeert zo mijn hand weg te halen zodat zij Frédérique kon voelen bewegen! Waarop ik had hand gehaalde / sloeg en haar rustig wees op het feit dat het mijn buik was, dat ze er af mocht blijven. Ik was te verbouwereerd om echt een kribbige opmerking te maken. Ik geloof dat het woord gotspe een nieuwe dimensie heeft gekregen voor mij…

Nu ik bijna een maand thuis zit, krijg ik toch wel heel regelmatig de vraag hoe ik mijn dag nou toch vul? Dus voor alle nieuwsgierigen (en voor de geschiedenisvorming ) hierbij een schema:

7u: wakker

8:30u: Eli naar kdv, en aansluitend wat rommelen in huis of bakkie doen bij papa en Rebecca

10u:  liggen

11u: opstaan en dingen doen

13u: lunch

14u: liggen op de bank

15u: dingen doen

17u: liggen op de bank

18u: Eli ophalen van kdv, waarbij Mich ook thuis komt en Eli dus ook kan opvangen als ik even moet liggen.

20:30u: Eli naar bed

21u: Weer plat en daarna na bed

Dit schema verschilt per dag, maar geeft wel een gevoel van mijn dagvulling. Per keer moet ik minstens een uur liggen, anders kan de boel niet genoeg herstellen / zetten, dus ik ben heel erg blij met mijn laptop, zodat ik lekker kan internetten, weblogjes schrijven, mail checken, dat soort zaken. Anders is de bank ook erg geschikt om diverse series te kijken of een boekje te lezen.

Onder de noemer “dingen doen” vallen de huishoudelijke zaken als was opvouwen, vaatwasser in- en uitruimen, dingen voor de babykamer doen, foto’s inladen, boodschappen doen, papier wegbrengen, divers achterstallige dingen waar je normaal niet aan toekomt, etc. Dus op zich is mijn dag goed gevuld, alleen is de stilte soms niet helemaal fijn. Maar gelukkig hebben we daarvoor familie (gepensioneerd of herstellend van een hernia), vrienden en kennissen waar regelmatig mee afgesproken kan worden, dus dat breekt de dag dan ook weer.

In het kader van de nesteldrang bevorderen, heb ik samen met Vanes mijn kledingskast helemaal puin geruimd. Omdat er een zware taak te wachten stond, heb ik eerst een dubbele portie stamppot (snijbonen) gemaakt en weggeschoven om daarna lekker uit te buiken liggend op bed terwijl Vanes mijn kast stuk voor stuk doorging en ik becommentarieerde wat weg mocht. Resultaat: 5 vuilniszakken vol kleding mogen naar Humana! (Niet van die grote vuilniszakken, 20L zakken, dus ongeveer 100 liter aan oude kleding aan het goede doel.) En als je dan denkt dat die kast dan een stuk ruimer zou zijn, Maar nu past alles wel weer, inclusief positiekleding en is er het helemaal opgeruimd en georganiseerd en is er wel een beetje meer ruimte gekomen.

Die avond ben ik voor het eerst gaan zwemmen voor zwangeren. Na 8 keer yoga en 100 keer aanhoren hoe moeilijk het is om van 8 naar 10 cm ontsluiting te gaan, en dat je toch echt niet mag persen als het hoofdje staat, of als je nog niet volledig ontsloten bent, zag ik de toegevoegde waarde van deze cursus niet meer in. Zeker gezien er geen fysieke oefeningen gedaan werden, en het alleen zitten en liggen was. Nou, op die manier van houding veranderen is aan het eind van de dag gewoon pijnlijk, dus na 2 avonden met extra pijn thuis gekomen te zijn, was ik er klaar mee. Maar wat gaan we dan doen? Zwemmen, dus. Het was erg leuk, samen met 7 anderen, waarvan er 2 ongeveer net zo ver zijn als ik, dus dat is altijd gezellig. We hebben een paar rondjes gezwommen (ik was weer de kneus die niet vooruit kwam, omdat het zeer deed om teveel kracht te zetten, maar dat terzijde) en aan het eind was een heerlijke ontspanningsoefening dat je moet liggen met je hoofd ondersteund door zo’n ring en dat de ander je dan voorttrekt of duwt door het water. ZALIG!

Omdat er toch misschien enige vorm van nesteldrang is blijven hangen heb ik met 29w Eli’s junior bedje in elkaar gezet. Die gaat Mich dan op de juiste plek zetten in Eli’s kamer, maar het bedje staat. Ik heb het bedje ook naar Eli’s kamer geschoven en het ledikantje uit zijn bed gekanteld (over het hekje heen). Daarna heb ik de spijlen in het ledikantje teruggezet en het ledikant volgegooid met babykleertjes en bedekt met andere dingen. Kanppe jongen als Eli dat herkent als zijn oude bed!  Nu kan Eli aan het bed wennen zonder enige connectie met de baby. Straks komt toch weer de wieg in onze kamer te staan en zo, dus dat is ook allemaal interessant en spannend, en op deze manier hopen we (ik) dat hij niet het gevoel krijgt uit zijn bed geschopt te worden voor de baby. We zullen zien  

Volgende stap is om de kleine kamer consequent “babykamer” te gaan noemen.

Met 29 weken hebben we ook al een beetje last van beginnend maagzuur. Dat is dus best irritant, maar met behulp van kussens heb ik een ware skischans onder mijn romp gemaakt, dus het is nog prima onder controle te houden. De 3 groeispurten van de afgelopen week waren dus echte groeispurten (lees: veel eten, benauwd/hijgen, meer last van bekken, iets meer vermoeid, dat soort zaken) En dan verwachtte ik dus ook navenant aangekomen te zijn, niks! Nog steeds +6kg! Ik snap er helemaal niks van, maar geen klachten van mijn kant verder, hoor! Was het ook maar zo in niet-zwangere toestand

We beginnen ook al met Eli uit te leggen dat kleine babies eigenlijk alleenmaar slapen en eten (moet eigenlijk drinken zeggen…) en een beetje huilen. Want ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat Eli in baby Jair (inmiddels 9 maanden) als voorbeeldbaby ziet zoals de baby in mijn buik zal zijn. Baby is baby, nietwaar? Maar een pasgeboren baby neemt nog geen speeltjes aan als je die aangeeft… Beetje peuterverwachtingen gaan managen, dus

Met 29w4d zijn we weer goedgekeurd bij de verloskundige. Ze zei letterlijk “je zorgt goed voor je kindje!” Dat doet mijn hormoontjes dan toch wel weer goed. Bloeddruk 115 over 55 (verbaasde me niks, want ik kreeg een halve flauwte in de gang), ze vond mijn opmerking “ik eet naar behoefte (dus 850g snijbonenstamppot voor lunch…)” erg mooi gevonden, en volgens mij heeft ze dat ook in het dossier gezet Ik heb weer een formulier meegekregen voor bloedprikken (standaard controle van suiker en Hb). Jottem. Frédérique groeit goed, ze ligt met haar koppie omlaag, en heel erg naar achter, dus het was even wroeten voordat ze het zeker wist. Aangezien zij geen draaier is (net als Eli), maar meer een beetje zwabberen met de ledematen, en dan is het al gauw goed, verwacht ik dat madam tot het eind in hoofdligging blijft liggen. Scheelt weer een zorg

Eli heeft het echt door als ik pijn heb… En gaat dus muiten. Of hij gaat me troosten. Aan de ene kant is dat heel erg lief, maar aan de andere kant voel ik me dan weer enorm schuldig naar hem toe. Ik zat op de trap en Eli komt naar me toe met maxi-beer die hij voor zijn verjaardag had gehad. Eerst geeft Eli beer een paar goede knuffels, en dan houdt hij beer zodanig voor me, dat ik beer ook kan knuffelen. Zo van, “ik krijg veel troost van beer, laat beer jou ook maar troosten”. en tegelijk… Voortaan maar echt heel consequent zittend de trap afgaan. En echt binnen 2 uur aaneengesloten activiteit een uur plat. Resistance is futile, zeggen ze dan… Nog 10 weken (en een paar dagen)…

Met 29w6d had ik weer een onderhoudsbeurt bij de osteopaat. Dat was ook wel nodig… 

Helaas kon de osteopaat niet veel voor me betekenen. De probleemplekken zaten redelijk los, dus dat is dan niet de oorzaak van mijn klachten. Al kon hij wel heel makkelijk de pijn in mijn been verklaren. Spierkramp. In de spier waarmee je je benen bij elkaar doet / houdt. Hoe is die spier nu weer weet over te belasten, is nogal een raadsel, maar het kan wellicht door mijn bekkengerelateerde waggel komen, of anders omdat ik steeds met laptop op schoot lig. Twee oorzaken waar ik relatief weinig mee kan.

Inmiddels heb ik een voordeel gevonden aan die bekkenklachten. Ik heb voldoende basis om mijn ontspanningsoefeningen voor tijdens de bevalling te doen. Resultaat: ik ben het niet verleerd :’) Maar die ontspanningsoefeningen kosten enorm veel concentratie en dan kan je echt niks anders dan dat, dus het wordt geen duursport, zullen we maar zeggen… Voor de ergste momenten helpt het gelukkig wel. Even. De-ze-wee-komt-nooit-meer-terug…

En ik word al in een 2,5uurs ritme gegooid. 1,5 à 2 uur activiteit, 1 uur liggen. Kan ik alvast wennen aan de voedingscyclus van de baby.

Inmiddels hebben we de 30-weken gehaald! Dat is dus ¾ op weg. Verder is het al bijna november, en november voelt toch heel erg als eind van het jaar, en eind van het jaar is bijna bevaltijd. Ze verkopen ook al oliebollen, dus we gaan de goede kant op. Inmiddels zit ik al 3 weken op +6 kg, tot mijn immer stijgende verbazing. Als we nou eens gaan kijken wat de basis hiervoor is, komen we op 1,5kg baby, 750g baarmoeder (1kg bij 40wk), 500g boezem (minstens ), 1 liter extra bloed (1,5 liter bij 40 wk), 1 kg vruchtwater, en dan houden we nog 1 kg extra vet over. Volgens mijn zeer betrouwbare bron (eerste hit op Google bij gewichtstoename tijdens zwangerschap), zit je met 30wk al op 75% van je totale gewichtstoename, dus dan zou ik in totaal iets van 9 kg aankomen. Waar kan ik tekenen?

Met 30w4d had ik de telefonische intake van de kraamzorg. Het was in 10 minuten klaar, helemaal goed, dus “Hebben jullie huisdieren?” “Dat niet, maar wel een 2-jarige, telt dat ook?” “Ik neem aan dat jullie al een wieg en commode hebben?” “Ja, hoor!” Daarbij vertellen we er niet bij dat ik dan doel op de commode in Eli’s kamer en dat de nieuwe commode nog in dozen staat, omdat de sierrand voor op de muur in de babykamer er NOG STEEDS niet is… Ach, we hebben een commode in huis, daar vroeg hij naar.

Ik heb ook even melding gemaakt van mijn bekkenklachten, en dat de borstvoeding vorige keer niet helemaal soepeltjes op gang kwam, en dat staat genoteerd. Nou, helemaal top! We gaan ervoor

Het heeft even geduurd, maar met 30w6d had madam voor het eerst de hik! En dan is het toch wel weer duidelijk dat het de tweede is. Toen Eli voor het eerst de hik had, dacht ik dat hij een spastische aanval kreeg of zo Dat rare, ritmische getik, ik snapte er niks van… Naja, uiteindelijk heeft hij er niks aan over gehouden

Diezelfde dag had ik ook een fotoshoot met een kennis, die ook professioneel fotografeert. Zij heeft mijn buik op verschillende manier gefotografeerd. Het was heel gezellig! Vooral leuk was de foto die we probeerden te maken met de (Timberland)slofjes die ik nog van mama had gekregen, en die Eli dus al gedragen heeft. Buik was stil, maar zodra die slofjes op mijn buik lagen, werd er geprotesteerd! Die slofjes hebben werkelijk de samba gedanst, was echt heel grappig om te zien! En zodra de slofjes van mijn buik afwaren, was het weer stil en sliep madam vredig verder. Misschien toch behoefte aan persoonlijke ruimte of zo!

Nu we toch al zo’n verhaal hebben voor deze blog, nemen we nog even de tijd en (server)ruimte om wat verwachtingen rondom het karakter van Frédérique virtueel neer te kalken. Ten eerste had ik vanaf het begin met dat nekplooigebeurenfeest de hele tijd het idee dat er niks aan de hand was, en dat het gewoon een gezonde vrucht was. Ik heb zelfs nog tegen Mich gezegd, “volgens mij is alles goed, en ik denk echt dat het een meisje is”. 8 weken later werd dat tweede vermoeden ook bevestigd. Ook denk ik dat ik met een week of 38, misschien 39 weken al ga bevallen. Toch blijf ik uitgaan van die 1-jan, voor de telling, maar mijn onderbuik ( :’) ) zegt dat ze nog in 2009 geboren wordt. We zullen zien.

Wat ik verder kan afleiden qua karakter, is dat ze erg gevoelig is voor mijn stemming(en) en sterk reageert op aanraking. Ik verwacht dus dat zij in het begin erg veel vastgehouden zal willen worden, en misschien ook wel gaat clusteren (veel drinken ’s avonds). Maar gelukkig hebben we de draagdoek, dus dat zal wel goed komen. Verder is ze net zo rustig als Eli, iets rustiger temperament, mits met rust gelaten (getuige de scène met de slofjes), een echt meisjesmeisje, dus.

In de kraamweek verwachten Mich en ik allebei dat Eli veel bevestiging nodig gaat hebben. Heel vaak langskomen bij Mich en mij voor extra knuffels, en dan ook weer heel snel wegrennen omdat de rest van de wereld te interessant is. Echte jaloezie verwachten we niet. Daar is Eli weer te makkelijk voor. Maar je weet maar nooit…

Met 31w3d heb ik mijn bloed laten prikken! En ik heb niet eens gehuild! Er zit dus vooruitgang in Maar ze hebben de naalden gewoon kleiner gemaakt, dat is het Vroeger deed het veel meer pijn om bloed te laten prikken. Het enige niet zo slimme was dat ik 3 kwartier ervoor nog een Choco Prince had gegeten, en ze dus ook mijn suikerwaardes controleren (niet nuchter). Ik had een hele rij verwacht, waardoor het langer geleden zou zijn dat ik dat koekje had gegeten, maar ik was dus meteen aan de beurt :’) We zullen zien…

Sinds een paar dagen (rond 31w) zijn ineens de babyhuilsensoren weer aangegaan. Dus als Eli in zijn eigen kamer ligt en een beetje moppert, zit ik rechtop in bed! Beetje jammer, maar ik slaap wel prima verder daarna.

Nu beginnen de mijlpalen wel sneller te komen. Vanaf 24 weken zwangerschap gaan ze premature kindjes behandelen, vanaf 26 weken zwangerschap is een foetus levensvatbaar en 28 weken zwangerschap is de officiële mijlpaal voor levensvatbaarheid. Niet dat we plannen hadden om het kind er binnen nu en 3 maanden uit te persen, maar toch. De meest kritieke fase ligt bijna achter ons.

Met 24w zwangerschap had ik weer een telefonisch consult met de bedrijfsarts (welke ik was vergeten ) . Omdat ik nu twee weken vakantie had gehad, kunnen we niet inschatten hoe we mijn inzetbaarheid moeten insteken de rest van de periode (nog 10 weken). Mijn klachten zijn tijdens de vakantie ook toegenomen, en dat is los van werk. Dus we hebben nu over 2 weken weer een telefonische afspraak en dan gaan we zien in hoeverre het haalbaar is om te blijven werken.

Madam vindt het trouwens erg fijn om continue te verbouwen… Als we wakker zijn, dan wordt er verbouwd. dat betekent: heel hard schoppen, duwen, trekken (naja, dinges), net zo lang tot het vruchtwater ligt zoals zij het wil hebben. Zo lang ze nog niet zo heel groot en sterk is, is dat prima, maar wellicht is het wel handig om over een maandje of zo op zoek te gaan naar inwendige blauwe plekkenzalf

Een van de weinige dingen die helpt tegen die verrotte bekkenklachten is om Eli in de draagdoek op mijn rug te dragen. Dat klinkt heel paradoxaal, maar op de een of andere manier zorgt zijn gewicht voor een zeker stabiliteit of zo, want de klachten verdwijnen tijdelijk. Ik moet het niet te lang doen, want op een gegeven moment wordt het saai voor Eli en wel zwaar in de schouders voor mij, maar boodschapjes doen met kind op de rug is helemaal leuk! Hij krijgt even kwaliteitsaandacht (of in ieder geval huid op huid contact, soort van) en het winkelen gaat een stuk soepeler zonder een kind dat van alles uit de schappen probeert te trekken. En je hebt continue je eigen musical-set bij je.

Na de vakantie heb ik het nog even geprobeerd om te werken, maar mijn lichaam liet mij op haar welbekende subtiele wijze weten, dat het toch echt, echt, echt niet meer gaat…

De fysieke beslommeringen weerhouden ons er niet van om zo nu en dan melig te doen over de zwangerschap. We hebben bedacht dat Freddie de hele dag watertrappelt en zich daarom dus niet verveelt. Toen vroegen we ons af of ze de glijbaan al gevonden had. Dat maakt niet uit, want de minimale lengte om van de glijbaan af te mogen is 49cm en ongeveer 3 kilo. Indien aan deze voorwaarden niet wordt voldaan, mag er niet gespeeld worden op de glijbaan.

Mensen vragen regelmatig hoe het gaat. Ach, het loop, het gaat, het kind groeit goed, zoiets zeg ik dan. Niet misselijk meer? Nee, niet misselijk meer. Slechts een weekje geweest, misschien 2, dus dat is helemaal prima. Geen last van slapeloze nachten? Nee, hoor! Ik slaap als een roosje, helemaal prima. Goh, wat fijn dat je je zo goed voelt! Ach ja, dank je wel! Luisteren is ook een vak, zullen we maar zeggen

In het kader van de zwangerschapskwaaltjes, heb ik wel last van bunkerdagen. Echt van die dagen dat ik de hele dag aan het eten ben. En dan let ik wel op dat ik dan liever een megabak yoghurt met een halve fruitsalade erin duw in plaats van een zak chips of andere lekkernijen die enkel op de heupen gaan zitten. Braaf, hè? Zo was er dus een dag (ergens in week 24) dat ik met Vanes ergens ging lunchen. Hee, ze hebben vegetarische lasagna! Dus, hop! Volledig avondmaal naar binnen geschoven tussen de middag, mjam! Belt Mich me later op de dag op met de vraag wat ik wil eten vanavond.

Ik: “Nou, ik heb wel zwaar geluncht vanmiddag, dus misschien maar iets lichts, niet teveel.”

Mich: “Oh, wat had je dan in gedachte?”

Ik: “Erm, stamppot? ”

Mich: ” , als jij dat wilt, waarom niet, is wel lekker, toch?”

Dus we hebben die avond 800g aardappels, 500g groente en bijbehorende hoeveelheden worst naar gegeten. Lees: Eli heeft enkel worst gegeten en haalde zijn neus op voor de stamppot, Mich heeft een beschaafde portie gegeten, en ik heb de overgebleven 2,5 portie naar binnen geschoven. De dag erna had ik om de een of andere reden toch niet heel veel trek in eten

Vanaf week 25 ben ik helemaal thuis, met als resultaat dat de was zou moeten worden gevouwen en het huis wat meer opgeruimd, maar vooralsnog is het gewoon heerlijk rustig. Lekker scharrelen, en veel rust nemen. En het lijkt te werken. De bekkenklachten zijn verminderd van best wel heel erg pijnlijk naar gewoon irritant, en de fysio was zowaar tevreden! Dus ik moet mijn schuldgevoel (als ik nu geen last meer hb, waarom kan ik dan niet toch wel werken?) maar ergens steken waar de zon niet schijnt, en het beste ervan maken, de komende 8 maanden. (15wk tot bevalling, 10wk bevallingsverlof, en daarna tot 2mnd ouderschapsverlof ivm borstvoeding en voorkomen van borstontstekingen en zo.) Zo, ik heb gesproken!

Een volgende mijlpaal: met een zwangerschapsduur van 25w5d hebben we nog maar 100 dagen te gaan tot de uitgerekende datum!

Het is inmiddels 4 weken geleden dat we de kinderkamer besteld hebben, en de kamer waar de kinderkamer komt, staat nog helemaal vol met allerlei troep en andere zooi. De nesteldrang begint…

Bij deze zwangerschap kan ik me beter voorstellen dat er een echt kind in mijn buik zit, maar het gedeelte dat het dan een meisje is, blijft toch onwerkelijk. “Een doosje in een doosje” is een beetje het gevoel. Maar dat zal vast ook wel goed komen!

En toen waren we 26 weken zwanger! Mijlpaal! Frédérique is nu officieel levensvatbaar!

Vandaag (26w0d) had ik ook weer een afspraak met de bedrijfsarts. En weer was hij me vergeten… Het gesprek zou om 16u zijn, dus om 16:35u is Mich maar gaan nabellen. (Hij was eerder thuisgekomen omdat ik me echt heel erg slecht voelde weer.) Ik had al gebeld naar het nummer dat op de brief stond, en daar de voicemail ingesproken. Na een kwartier doorverbonden worden, hebben we de bedrijfsarts kunnen bereiken.

Hij heeft zich ook niet eens verontschuldigd dat hij me weer niet had gebeld, en ging gewoon over de orde van de dag.

Conclusie: gezien het klachtenverloop en de ernst van de klachten, is het niet haalbaar om nog te werken, en zien we geen kans dat dit nog mogelijk wordt tijdens mijn zwangerschap. Dus, met 26w zwangerschap ben ik volledig in de ziektewet.

Aan de ene kant vind ik het heel fijn dat ik gehoord ben, en dat iedereen zo begripvol is, aan de andere kant vind ik het heel vervelend dat de situatie zodanig is, dat het begrip nodig is. Op (hele) slechte dagen kan ik nauwelijks staan, laat staan lopen. En dat is gewoon ronduit pijnlijk en vervelend. Zeker als er een aantal dingen zijn die gewoon gedaan moeten worden, zoals het leeghalen van de babykamer, wat dan blijft liggen, omdat ik niet op of neer kan. Afspreken met vrienden wordt ook wel beperkt, omdat ik na 1,5u gewoon echt moet liggen. Nou, dat is leuk uitgaan, dan! Maar ja, je bent natuulijk niet voor niks arbeidsongeschikt verklaard, dus wat dat betreft, snapt men het ook wel. Maar wederom, leuk is anders…

Met 26w3d was het Jom Kippoer, vastendag, dus. Behalve als je zwanger bent! Dus ik heb heerlijk snoep en allerlei lekkers ingeslagen om voral heel erg lekker te eten. Heeft het zwanger zijn toch nog voordelen

De zwangerschapsyoga en babyzwemmen met 26w zwangerschap zijn toch niet helemaal lekker. Dus dat levert me een (min of meer) vrije dinsdagavond op Voor het babyzwemmen zullen we maar een vervanging moeten regelen, want Eli vindt het wel heel erg leuk… Verder zijn de harde buiken weer teruggekeerd. Inmiddels mag het ook wel weer, maar het is niet zo’n heel prettig gevoel.

Met 26w5d komt het verlossende telefoontje dat de babykamer binnen is! Echter, de babykamer is nog steeds niet helemaal leeg, en we willen wellicht een sierrand op de muur, en dat gaat een beetje moeilijk als we er een grote kast voor zetten. Dat wordt nog een leuke planningsuitdaging…

Gelukkig zijn we wel traditiegetrouw, en doen we moeilijk met het wandschap. Waar we bij Eli een doos te weinig hadden laten afleveren, zijn we deze keer gewoon helemaal vergeten om het wandschap te bestellen! Dus daar mogen we nog weer 4 weken op wachten. Ach, de rest staat dan al wel, dus dat is wel fijn.

Een dag later (26w6d) hadden we de pretecho! Madam lag er heel goed voor, inderdaad koppie naar beneden, zoals de vlos al dacht. We hebben 15 foto’s en een dvd meegekregen! En we hebben nu ook Freddies vrouwelijkheid in 3D op de foto staan, dus als het nu nog een jongetje wordt, weet ik het ook niet meer   De leukste foto’s zijn opgenomen in de betreffende gallery.

Madammeke lag er erg goed voor. Ruim vruchtwater, en alles was goed zichtbaar. Ze heeft een relatief klein hoofdje en hele lange benen. Op basis van de metingen loopt ze nu op koers om met de uitgerekende datum 3500 g te wegen. Dus dat is helemaal netjes.

Ze heeft een heel ander koppie dan Eli. Waarschijnlijk de vorm van Michs gezicht, met mijn mond en neus. En Eli heeft mijn gezichtsvorm, en Michs mond. Dus dat is wel een leuke mix. Niet twee keer hetzelfde exemplaar met een andere onderkant (beetje simpel gezegd). Het was in ieder geval een fijne opkikker, deze echo!

’s Middags ben ik ook naar de osteopaat geweest. Hij was ook tevreden over hoe vast/los ik zat. Dat ik ’s nachts wakker was geworden van de pijn in mijn heup verklaart hij doordat er continu een beetje gewicht op leunt. En daarmee heb je een continue kracht die de boel uit het evenwicht duwt, en dat geeft dan pijnklachten. Klinkt logisch. Het vooruitzicht dat die kleine kracht van 1100g (volgens de echo) naar 3500g gaat, is wat minder, maar, wie dan leeft, wie dan zorgt.

Met een zwangerschapsduur van 27 weken ben ik maar weer eens op de weegschaal gaan staan, en ondanks de vreetdagen en zo, staat de teller pas op +6kg. Dat vind ik dus zeer netjes van mezelf! Nu maar hopen dat we deze trend vol kunnen houden, dan zit ik aan het eind niet met akelige zwangerschapskilo’s opgescheept.

Verder heb ik nog niet echt een duidelijke pigmentstreep kunnen ontdekken. Bij de zwangerschap van Eli zat er echt een hele mooie lijn, maar nu is er misschien met wat goede wil een dun streepje te ontwaren, maar niet echt heel spannend. Toch wel grappig, die verschillen.

Aan het eind van het tweede trimester beginnen de harde buiken weer terug te komen. Niet helemaal relaxed, maar hoort wel bij de termijn, zeker voor een tweede. Hoort erbij.

Zoals het een echte ingenieur (die niet kan tellen) betaamt, hebben we de wiskundige benadering er maar eens bijgepakt. Als je een model kan maken waarbij je een sluitend verband hebt tussen hoeveelheid inspanning / inspanningsduur en pijnklachten in de dagen erop, kan je er rekening mee houden. Wat in ieder geval buiten kijf staat, is dat als ik op dag 0 ongeveer 4 uur achter elkaar zit om de echofoto’s in te scannen, dat ik dan op dag 1 ’s avonds niet meer kan staan, op dag 2 en 3 uit voorzorg maar heel veel lig, en dat op dag 4 de boete betaald lijkt te zijn. Conclusie: niet meer 4 uur achter elkaar zitten! Helemaal slim, toch? Daarvoor studeert een mens nou 5 jaar in Delft.

Met 27w5d is mijn kraampakket afgeleverd. Stond voor de deur toen we thuis kwamen. De vraag is wel een beetje wanneer deze open gemaakt gaat worden. Een dag later hebben we de kinderkamer opgehaald. 

We moesten de kinderkamer zelf ophalen, dus we hadden de hulp van een sterke man ingeroepen om te helpen slepen. Deze vriend woont ergens bij het Surinameplein in de buurt, welke ik dus dankzij TomTom 3 keer van alle hoeken heb mogen bekijken. Poging 1 resulteerde in een retourtje Overtoom, bij poging 2 belandde ik bijna weer op de snelweg, en bij poging 3 reed ik een fietser half van haar sokken toen ik van de rotonde afging. Maar uiteindelijk is het gelukt om hem op te halen en zijn we heelhuids in Hoofddorp aangekomen, alwaar papa al wachtte om alles in te laden.

Het paste niet in 1 keer, dus papa is nog een keer teruggegaan om de rest op te halen.

Al met al is de kinderkamer nu bij ons thuis, en we gaan hem binnenkort opzetten.

Een nieuwe bijwerking van het zwanger zijn is heel raar dromen. Zo droomde ik over mijn baas, die prompt die ochtend belde om te vragen hoe het nou ging. Dat vond ik wel heel erg aardig en attent van hem. Wel was de timing heel frappant.

Met precies 20 weken zwangerschap hebben we de 20-weken echo! Nu gaan we officieel zien of de educated guess van de echoscopiste van de VU, en mijn gevoel klopt. (We denken dat het een meisje wordt.)
Ik zei nog voordat we de ruimte ingingen, “volgens mij ligt het hoofdje linksboven en de voeten rechtsonder, want ik word zo geschopt rechtsonder, dat kunnen echt geen handen zijn!” De echo ging erop, en welja, rechtsonder de handjes bij het hoofd en linksboven de benen! 
Eerst werden alle organen en zo bekeken en opgemeten. Wederom onder een constant gemompel “dat ziet er prachtig uit, jaja, ik zie daar de niertjes, ook heel mooi, inderdaad, dat ziet ook goed uit, netjes drie vaten in de navelstreng, dat ziet er ook mooi uit, …” Mich en ik zagen de helft niet van wat ze bedoelde, maar zo lang ze positief bleef mompelen, vonden wij het allang best! 
En terwijl die mevrouw de organen nakeek, zat ik steeds te gluren of ik wat zag zitten tussen de benen, maar het kind is / was preuts en gaf het geheim niet zomaar prijs.   Dus eerst maar even het papierwerk geregeld en daarna nogmaals een poging gedaan, deze keer wel succesvol, en het wordt een meisje! 
Alle metingen waren precies volgens de termijn, alleen de benen liepen 4 dagen voor, dus het wordt een langbenige mannequin.
Toen ik papa en Rebecca belde om te vertellen hoe de echo was, nam papa op met “ik sta in de winkel, ik bel je zo terug!” Waarop Rebecca de telefoon uit zijn handen grist en roept “ze heeft natuurlijk die echo gehad, ik wil weten hoe het was!” 
Waarop ze prompt een half uur later voor de deur stonden met een überschattig roze winterjasje.  

Inmiddels zijn ook mijn rugklachten zo goed als verdwenen!

Om ingeruild te worden door zeer irritante bekkenklachten.  Dus met 20w3d kon de fysio niks meer voor me betekenen, want rug was prima in orde, en heeft me doorgestuurd naar een gespecialiseerd bekkentherapiecentrum. Daar gaan we met 20w5d naartoe, ’s middags dan toch echt gesprek met de arbo-arts, en met 20w6d heb ik ook een afspraak met de osteopaat. Hopelijk kan iemand iets voor me betekenen, die bekkenklachten zijn een stuk pijnlijker en venijniger dan rugklachten…

Bij de bekkenfysio bleek dat mijn benen niet even lang zijn, waardoor mijn heiligbeen niet recht staat, waardoor een spiertje die tussen het heiligbeen en de heupen zit, totaal overbelast is, waardoor een zenuw die er vlak onder ligt ook op tilt slaat, waardoor ik zenuwpijnen tot in mijn enkel heb. Wel, dat verklaart. De oplossing: een extra hieltje (0,5 cm) onder mijn rechtervoet, om de basis recht te trekken, waardoor het spiertje niet meer overbelast raakt, waardoor de zenuw rustiger wordt, waardoor de pijn grotendeels weg zou moeten gaan. En het werkt! Na een dag is de pijn grotendeels weg!

De dag erna hebben we ook nog een afpraak bij de osteopaat, die vanuit zijn eigen discipline tot dezelfde conclusie komt. Er zit 1 wervel vast, en mijn rechterheup zit ook moervast, waardoor diezelfde zenuw wordt getriggerd. Hij heeft geprobeerd de boel wat losser te maken, en na eenhalf uur een compleet stijve poot te hebben, is de pijn helemaal weg! Dus of het nou komt door het hieltje, of door de osteopaat, de pijn is weg, en dat is het belangrijkst, nietwaar? Het is wel extra belangrijk om continue te blijven bewegen, want ik word erg snel stijf, maar dat is allemaal prima weg te lopen, dus al met al een hele verbetering!

Uiteindelijk was het gesprek met de bedrijfsarts met 21w (hij was me vergeten of zo ). We hebben besloten om 4 uur per dag te blijven werken. Hij vod mijn oplossing om mijn vier uur op te splitsen in twee blokken van twee uur erg creatief, maar ja, als ik drie uur achter elkaar heb gewerkt, krijg ik harde buiken. Met minder dan vier uur per dag ben je helemaal niets meer waard, dus dat is dan maar jammer van de efficiëntie van de dag die op deze manier ver te zoeken is, maar ik wil echt nog niet stoppen met werken nu… Al wordt de overdracht wel steeds belangrijker, en dat weet mijn leidinggevende inmiddels ook.

De fysio heeft me oefeningen gegeven die ik iedere dag moet doen. Op deze manier wordt mijn bekken gelijkmatig belast, en zouden ze klachten die ik nu weer heb gekregen in mijn rechterbeen weg moeten gaan. Het schijnt dat ik nu weer mijn rechterbeen minder of niet goed gebruik of zo, en dat wordt met deze oefeningen opgeheven. We gaan het meemaken…

Met 21w5d hebben we toch maar een keertje de kinderkamer gekocht. Het wordt een nieuwe kamer voor Eli, en Eli’s huidige meubels gaan over naar Freddie. Op die manier kunnen we over een paar jaar ook het peuterbedje doorschuiven, terwijl de rest van demeubels gelijk blijven. Wel zo makkelijk, nietwaar?

Een dag later was ik weer bij de osteopaat, en hij was zowaar tevreden. Er zat weer meer beweeglijkheid in mijn rechterbekken en mijn been zat minder vast. Dus er zit vooruitgang in, hopen we dan maar. De pijn die enkel rechts zit, gaat wel beter, maar het is alleen een beetje jammer dat de algemene bekkenklachten niet minder worden, integendeel…

Maar aan de andere kant is het ook wel heel makkelijk om alleenmaar te focussen op het feit dat ik niet te lang kan staan, niet Eli lang kan dragen in mijn armen (wel in de doek op mijn rug), niet langer dan drie kwartier kan wandelen, en niet lang gewoon kan zitten. Dan lijkt de zwangerschap alleenmaar een kwelling. En het valt eigenlijk best wel mee. Nee, ik ben geen enkele dag klachtenvrij, maar met een beetje variatie en rekening houden ermee, is het allemaal prima te doen. Dit neemt niet weg dat ik nog steeds de dagen aan het aftellen ben, maar dit is nu meer uit nieuwsgierigheid naar de baby en de wens om weer zo’n klein fruttelding te kunnen knuffelen en voeden. Is toch een andere nuance.

Inmiddels zijn we er ook achter gekomen dat ik niet meer lang kan rijden. Ik heb ruim een uur gereden op de heenweg naar België (met een retourtje Vinkeveen wegens vergeten speelgoed), en die avond heb ik jankend van de pijn en ellende op de bank gelegen. Slecht plan, dus…

Ik blijf het moeilijk vinden om te accepteren dat het gewoon niet soepel gaat. Dat ik strompel als een oud wijf omdat ik anders harde buiken krijg, dat de range aan bewegingen die ik met mijn benen kan maken zonder pijnscheuten op diverse plekken een stuk beperkter is geworden, en voornamelijk dat er op onverwachte momenten op onverwachte plekken pijnscheuten opsteken. Ik weet niet waar mijn grens ligt, want ik krijg pas na een aantal uur of zelfs een nacht slapen, last. En ook als ik me goed en braaf rustig houd, is dit geen garantie om geen bizarre pijnscheuten te krijgen. Beetje irritant, en ik ben vooral bang dat ik helemaal niet meer mobiel ben aan het eind van de zwangerschap.

Wat verder opvalt, is dat op momenten / dagen dat ik me niet zo goed voel, Fréderique zich ook erg rustig houdt. Nou hoeft ze pas echt dagelijks dezelfde activiteit te vertonen bij 26 weken zwangerschap, maar ik kan me bij Eli niet herinneren dat er zo’n duidelijk verband was tussen zijn bewegingen en mijn humeur / lichamelijke toestand. We zullen zien of ze later ook zo gevoelig wordt voor stemmingen en sfeer en zo.

Michael heeft trouwens Fréderique ook zien bewegen door de buikwand heen. Dus met 22 weken zwangerschap kan je al ook kleding aan het kind zien bewegen, helemaal leuk!

Met 22w5d zwangerschap heeft Fréderique haar eerste uitbraakpoging gedaan! Door de buikwand, onder mijn lever. Er werd herhaaldelijk geprobeerd om een enkel/voet/elleboog via de buikwand naar buiten te duwen. Ouch! Ik werd er zelfs wakker van! De dag daarna was ze weer rustig. Even bijkomen van de nachtelijke escapade. Nu al…

Met 23w4d hadden we weer controle bij de verloskundige. Alles was weer prima. Je kan goed voelen dat er een kindje in zit, maar kop en kont konden nog niet onderscheiden worden, en dat is helemaal goed volgens de termijn. Bloeddruk 120 over 65, dus ook weer netjes. Toen ik vertelde over mijn bekkenklachten en die zenuw en zo, zei de verloskundige dat we tzt maar eens moesten bekijken of ze me overtijd zouden laten gaan in deze conditie. Dat had ik echt niet verwacht, en ergens geeft het wel rust, dat ze me dus serieus nemen. Al heb ik al tijden het idee dat ik deze keer niet overtijd zal gaan, en 1-jan is het volle maan, maar toch, dat ze er nu al zelf over beginnen, is fijn. Weer een stempel erop, dus en we mogen alweer over drie weken terugkomen.

De fysio (afspraak met 15w3d) heeft ook gezegd dat ik rustig aan moet doen en niet teveel zitten. Heldere taal, dus. Het gesprek met HR was prima. Ik ben doorverwezen naar de arbo-arts, en in de tussentijd moet ik doen wat ik kan, en wat niet gaat, word ik ziekgemeld “ziek door zwangerschap”. Best balen, maar ik kan niets anders doen dan proberen te accepteren. De ene dag kan ik geen 2 uur zitten, en de volgende dag gaat het prima. Valt dus geen pijl op te trekken.
Maar ja, ieder moment dat ik geen last heb, is meegenomen. Nog 25 weken…

Met 16w3d zijn er twee collega’s bij ons thuis gekomen om te komen werken. Erg aardig van ze. Op deze manier kon ik gewoon een hele dag werken, en heb ik een goede bijdrage kunnen leveren aan het project.

Het gesprek met de arbo-arts was twee dagen later. Na Eli gedropt te hebben bij vrienden (een snelle weging bij hun consultatiebureau gaf 15,1kg aan, met kleren en al…) ben ik doorgegaan naar de Arbo-arts. Op basis van enkel de rugklachten had hij mij naar 6uur per dag willen terugschroeven, maar toen ikaangaf ook al harde buiken te hebben gehad, viel hij van zijn stoel en schroefde me prompt helemaal terug naar 4uur per dag. Dit is een soort situatie waarbij je niet je grenzen opzoekt, vond ook hij.

Aan de ene kant ben ik erg teleurgesteld en verdrietig dat het nu al moet. Dat ik al met 16wk zwangerschap zo ernstig word teruggefloten door mijn lichaam. Dat ik nu al gereduceerd ben tot baarmoeder met wat Davinia eromheen, in plaats van Davinia met een extra babybakfunctie. Maar ook, wat moet, dat moet. Als ik nu niet naar mijn lichaam luister, is er best een kans dat ik met 30wk in het ziekenhuis lig aan de weeënremmers. Dat lijkt me ook geen wenselijke situatie.
Aan de andere kant geeft deze (drastische) maatregel wel heel veel rust, wat de rugklachten al een stuk verbetert. Waar ik me dan weer voor schaam. Als met zo’n simpele maatregel mijn klachten al zo ernstig verminderen, stel ik me dan niet aan? Gelukkig is Mich er nog, en hij kan nog wel helder denken. Dat scheelt weer.

Mijlpalen:

17w1d: “Weet je zeker dat het er 1 is?”
18w3d: “Wanneer komt de derde?”
Het minder werken heeft wel geleid tot een veel zachtere rug, en dat de harde buiken zo goed als weg zijn. Dat ik dus nog steeds scherpe pijn houd als ik niet helemaal goed gesteund zit / half lig, wijst er volgens de fysio dus op dat er iets mijn rug niet goed zit qua zenuwen. Dat de pijn uitstralingspijn is vanuit de wervelkolom. Fijn om te horen, als je zus een hernia heeft… Met 20w6d hebben we een afspraak bij de osteopaat. Kijken wat hij voor me kan betekenen.

Met 19w4d hadden we weer check-up bij de verloskundige. Alles was prima. We kregen ook mijn bloeduitslagen, en dat was helemaal prachtig. Eigenlijk hadden we die de vorige keer moeten krijgen, maar toen waren ze het vergeten. Bloeddruk was wel wat hoger (110 over 75), maar dat kwam omdat ik me erg druk heb zitten maken over een presentatie waar ik al 3 weken mee bezig ben en uiteindelijk half af heb moeten overdragen aan collega’s, waar ik me dan weer bezwaard over voel. Maar nog steeds is alles verder prima in orde.

Freddie is trouwens veel knuffeliger.  Als ik mijn hand op mijn buik neerleg, zwemt hij/zij er helemaal naar toe en vlijt zich ertegen aan. Daar heb ik Eli nooit op kunnen betrappen toen ik zwanger was van hem. En hij is nog steeds niet erg knuffelig, dus misschien hebben we een eerste karaktertrek te pakken.

’s Avonds had ik de eerste keer zwangerschapsyoga. Het was een stuk zweveriger dan de vorige keer, en de weeëndans voelde ik echt wel. Verder was het vooral herkenbaar en vergelijkbaar met de vorige yogamevrouw.

De volgende echo was met 12w5d. Ik had het idee dat Freddie wakker was, maar toen we meteen door mochten, stond ik zo stijf van de zenuwen, dat ik niets meer voelde. En welja, op de echo was een dansend beebje.  Wel, die doet het, dus! Weer was iedereen naar het hart an het staren en zag ik niks, maar ach. Eerst meteen de nekplooi gecheckt… wederom die twee vliesjes in de nek, lijkt wat kleiner, maar ze zal vast (ook) de buitenste nemen, de cursor hield halverwege op! Wat is dat nou? En toen zei ze: “2,5!” Mich en ik: “Pardon? Echt waar?” De mevrouw: “Ja, echt waar!”  Aangezien 2,5mm ruim binnen de marge van maximaal 3,5mm ligt, zijn we dus helemaal gek gemaakt voor niks! Wat blijkt nu, iedere foetus heeft op een ander moment zijn maximale nekplooi, en het is belangrijk dat e.e.a. voor de termijn van 12,5wk weer recht is getrokken, dan is er niets aan de hand. Wellicht hadden wij de termijnecho precies op het maximum van Freddie, maar dat is dus niet relevant. Pfoe, last die van schouders afvalt en zo…

Toch wel fijn, moederinstincten. Wel jammer dat er een hersenpan bovenop zit die ook hard kan ratelen. Is vermoeiend, maar ach. Het gevoel klopte gewoon helemaal!

Verder zag alles er goed uit. Hartje had al 4 kamers, hersentjes ontwikkelden zich goed, maagje was goed, blaas was goed, er tussenin werd “hmm, hmm, ziet er goed uit, hmmm, hmm” gemompeld, dus dat was allemaal helemaal in orde. Enig punt was wel dat ze de termijn niet goed kon bepalen, deze week nu 2 dagen af van de huidige termijn, dus we mogen met 13w5d nog een keer gluren. Ze kon het niet goed zien, omdat Freddie al een beetje in de foetushouding ging liggen, en dan is de kop-staart-lengte niet accuraat meer, maar het hoofd en buik waren nog te klein om betrouwbaar een termijn aan te koppelen. Wat een straf, nog een keer baby gluren.

Inmiddels zijn trouwens ook de zwangerschapskwaaltjes als misselijkheid zo goed als helemaal verdwenen, dus ik ben eigenlijk gewoon mezelf, met wat toevoegingen, hier en daar. Wel prettig.

Met 13w5d hadden we dus de derde echo. In de wachtkamer dacht Freddie: “Party!” . Onderweg naar de echokamer was het:  en bij de echo was het . Naja, Freddie lag er in ieder geval goed voor om de termijn te bepalen. En warempel, we zijn weer een paar dagen naar achter geschoven! Nieuwe uitegerekende datum: 1 januari 2010! Ook best.  Verder was alles nog steeds goed, fotootje van de hersentjes mee (lekker griezelen ) en twee andere plaatjes. Zo vullen we het foto-album van deze zwangerschap wel, inderdaad!

Als je uitgaat van deze nieuwe termijn, heb ik dus getest bij 3 dagen overtijd in plaats van een week overtijd. Dat kan de vals negatieve test ook verklaren.

De dag van de echo werd ik wakker met enorme bandenpijn. Dat is niet de bedoeling! En welja, het schiet me weer in mijn rug. Dus eerst tijdens een vergadering gaan staan in plaats van zitten, (waardoor het bloed me naar de benen zakt, altijd leuk met een lage bloeddruk…) en ’s middags toch maar naar huis gegaan. Mezelf op de bank geïnstalleerd en zo verder gewerkt. Pffff, daarvoor doe je dus een half jaar lang oefeningen voor je buik- en rugspieren ter voorbereiding…

De volgende dag ook languit op de bank gewerkt, en daarna was het weer goed. Al voelde ik wel dat mijn spieren een optater hadden gehad toen Eli weer even in de doek had. Nou maar hopen dat dit geen tweewekelijks ritueel wordt… Mijn nieuwe doel: tot 20w niet naar de fysio hoeven. We zullen zien…

Verder heb ik (met 13w) al 2 opmerkingen gehad over dat ik zo dik ben voor deze termijn. Hoe lang zou het duren voor het gaat irriteren?

Inmiddels heb ik toch maar besloten om naar de fysio te gaan, dus met 14w5d hebben we weer de eerste afspraak, en de maandag erop (15w3d) gesprek met HR. Ik kan gewoonweg niet lang zitten. Dus ook niet op kantoor. Maar ik kan wel thuis op de bank werken. Maar ja, mijn werk is meer dan alleen data-analyse, en het is ook belangrijk om zo nu en dan bij de klant te zijn… Maar laat die klant nu eens aan de andere kant van het land zitten, terwijl autorijden belastend is, omdat je maar 1 been belast… Dat wordt dan treinen, indien nodig.

We zullen zien wat de fysio en HR zeggen. Daanrna nog maar eens goed overleggen wat het beleid wordt de komende 20 weken…

Met 1 dag overtijd getest om “officiële” bevestiging te krijgen. Wel, de test werd al positief toen hij naast me lag, zo ongeveer.    Duidelijk, dus.

Nu komen de grote vragen van het leven: hoe gaan we het aan de opa’s en oma’s en andere familie vertellen?

De misselijkheid zet zich langzaam maar zeker om in een toename van lucht terug geven, naast de rest van het feest. Ondanks de kwaaltjes, die zeer hanteerbaar zijn, heb ik het overweldigende gevoel dat het goed zit met de vrucht. Eventuele krampjes die ik voel, of trekkende liezen, is allemaal herkenbaar van de vorige zwangerschap, en het algehele positieve gevoel geeft een boel rust.

Ook heb ik besloten dat het een hele prestatie is om 2 lichamen in stand te houden, dus ik ga het mezelf niet moeilijker maken dan strikt noodzakelijk, en doe mijn uiterste best om rechtop te zitten en te staan, om maar niet wederom vanaf week 16 bij de fysio (hoe gezellig het ook was) te zitten. De tijd zal het leren.

De werktitel voor baby2 is trouwens “Freddie”. Deze keer naar de oom van Mich. Freddie kan zowel “Fred” worden als “Fréderique”. Dat zullen we over een paar maanden leren.

Trouwens, totdat we een bevestigende echo hebben gehad, gaan we uit van een uitgerekende datum van 26 januari 2010.

Omdat ik ’s avonds ruim 4 cm dikker ben dan overdag, en druk op mijn buik ervoor zorgt dat ik hondsberoerd word, gaan we met 5 (!!) weken alweer aan de positiebroeken.  Beetje erg vroeg, maar het zit wel veel prettiger, en dat is toch belangrijker. En met 5 weken hebben we ons eerste offer aan de porceleinen godin gebracht. Met Eli vanuit de woonkamer toekijkend.  Eerst vond hij het nog wel grappig als ik moest hoesten / kokhalzen, daarna werd het minder leuk, en uiteindelijk ging hij maar “visje, visje” zingen.    

En de volgende dag moest Eli hoesten, en wat doet meneer? Hij buigt voorover alsof hij over de pot hangt.      

29 mei (5w3d) was de intake voor Moeders voor Moeders. Deze test was net zo positief als mijn eigen. De mevrouw vond het een heel mooi streepje, maar riep in ieder geval niet dat het er wellicht twee zouden kunnen zijn door zo’n mooi streepje.  (Zei de mevrouw bij de zwangerschap van Eli wel, namelijk. Ik heb er een week over in de stress gelegen. ) Dus dat scheelt alweer.  Verder wist ik alles al van de vorige keer nog. Grote verandering, de opvangdingen zijn blauw ipv groen en het conserveermiddel schijnt minder te stinken. Nou, top! Kom maar door met die dingen!

Zondag 31 mei (5w5d) ben ik ’s avonds bij papa en Rebecca eten. Mich is namelijk een week op cursus en ik heb daar “gereserveerd” om te eten die week. Zo’n ongein om alleen te eten.  Ik had een gewoon truitje aan met een zwangerschapsbroek eronder. Ik sta op om iets voor Eli te pakken, roept Rebecca ineens: “Wat is DAT nou voor broek? Is dat een zwangerschapsbroek?” ik:              (tot dieppaars aan toe ). We hadden het namelijk samen willen vertellen. En dan zit een mens zich druk te maken over leuke manieren om het te vertellen…  Papa had het dus ook alweer gezien, ook door de broek, en mijn opgezwollen pens was ook opgevallen. Nou ja, het is een mooie anekdote in ieder geval.

Na een paar dagen gebruik, blijken de flessen inderdaad een stuk minder te stinken!  Dat scheelt alweer een hoop!

De normale yoga gaat het niet meer worden. Oefeningen waarbij je voorover hangt, of je buik op je benen moet leggen, of op de buik liggen, zijn ernstig misselijkmakend. Dus na de eerste oefening had ik al een aangepast schema, maar desalniettemin ben ik de hele avond hondsberoerd geweest. Op zoek naar een zwangerschapsyoga, dus! Nog even een weekje wachten, dan hebben we de echo gehad, en dan kunnen we in de vriendenkring gaan rondvragen. want mijn yoga van Eli’s zwangerschap doet het niet meer.

8 juni (6w6d) hadden we de eerste afspraak bij verloskundige. Dat was allemaal prima. Weer de standaardanamnese afgenomen, bloeddruk 110 over 60, ook prima, koffertje met magazines meegekregen. Niet heel bijzonder, eigenlijk. Al viel de opmerking “Ja, dat hoort erbij” redelijk verkeerd toen ik zei dat ik erg misselijk was. Ach, we zullen het maar op de hormoontjes gooien.

Volgende keer afgesproken in de Savornin Lohmanlaan. Kijken of de gezellige dokter er nog is.  (Zie blog bij de zwangerschap van Eli bij intake verloskundige.)

We hebben 10 juni de termijnecho gehad, waaruit bleek dat ik 11 weken zwanger was in plaats van 7!  Hoppa, 4 weken kado gekregen! Helemaal goed. Dus wij laten papa (oppasopa in de wachtkamer) en Eli binnen om ook even te gluren. Eli kijkt naar het scherm en roept resoluut “visje!” Eerste kennismaking met broertje of zusje. Nu maar hopen dat “Freddie” er geen complex aan overhoudt later.

Trouwens, nieuwe uitgerekende datum is 30 december 2009.

Alles was prima, de nekplooi was echter iets verdikt. Normaal is het maximaal 3,5mm en bij “Freddie” was het 4,6mm. Dit is niet geheel betrouwbaar gezien de gebrekkige ervaring van de echoscopiste (net haar examen gehaald) en de niet state-of-the-art apparatuur, maar toch voldoende om het een afwijkende echo te noemen.

Dus we hebben 16 juni afgesproken in de VU voor een intake om verdere prenatale diagnostiek te bespreken. Invasieve diagnostiek is geen optie voor ons wegens de kans op miskramen en een combinatietest geeft alleen een kans, dus daar heb je ook niets aan. (Met twee beta’s kunnen we dat wel bedenken.) Wel willen we extra screeningsecho’s zodat we eventuele afwijkingen snel kunnen constateren. De kans op afwijkingen blijft klein, maar is door de verdikte nekplooi een kleine 10% geworden in plaats van 3%.

Mijn hele instinct en gevoel blijft roepen dat het storm in een glas water is, en dat het allemaal goed komt, maar de heisa die ervan gemaakt wordt en de schrik dat er misschien iets zou kunnen zijn verstommen dat gevoel nogal eens. Hopelijk krijgen we toch een extra echo de 16^e, anders is het nog even verder wachten wat de nekplooi doet.

Verder denk ik met 11 weken al iets van leven  te voelen, maar ik vind het erg vroeg. Maar je weet maar nooit. Eli voelde ik ook al erg vroeg (15 wk). De tweede keer voel je het toch sneller en herken je het ook (waardoor je het waarschijnlijk sneller voelt, want je weet waar je op moet letten).

We hebben het goede nieuws ook aan de schoonfamilie verteld op Suzannes verjaardag. Onder het mom “Eli heeft een tekening gemaakt voor Suzanne”. Suzanne herkende het papier (en de zwangerschapsbroek), dus die had het al door voor ze het had opengevouwen, Evy deed er wat langer over voor het kwartje viel. Zij dacht naar een schets van Eli te kijken (in viervoud) en moest echt even schakelen voordat het kwartje viel. Jammer dat er geen videocamera was, want het was erg leuk om te zien.  De rest van de aanwezigen vond het uiteraard ook heel leuk.

De oplettende lezer vraagt zich vast af hoe het kan dat ik ineens 4 weken verder ben. Ik had een cyclus “overgeslagen”, met 2 dagen en een week overtijd getest, beide keren negatief, dus we gingen ervan uit de de menstruatie wegbleef door de hoge koortsen die ik had gehad halverwege de cyclus door een dubbele oorontsteking. Wellicht hebben beide bovenstaande redenen ook iets te maken met de verdikte nekplooi… Zo achteraf teruggedacht ben ik dus pas met 9 weken aan de positiebroeken gegaan, (bij Eli was het week 13) wat al een heel stuk prettiger is dan 5 en is de normale bloeddruk van 110 over 60 ook te verklaren uit het feit dat ik mijn bloeddrukdip al heb gehad. Ik vond het toen een beetje erg vroeg, maar ja, het is een tweede, misschien gaat alles dan sneller of zo. Weet ik veel!

Met 11w3d lijkt de misselijkheid ineens af te nemen. De teruggave van lucht is trouwens zeer beperkt gebleven. Waarschijnlijk omdat ik meteen naar mijn lichaam heb geluisterd en wijde broeken ben gaan dragen. Hoop ik dan. Ik ben ik ieder geval blij dat het niet supererg is geworden, en slechts bij 1 geofferde dadel is gebleven. * klopt af…

Ook heb ik helemaal geen behoefte meer aan zoete dingen. Wel, een stuk minder. Doe mij maar een scrambled egg in plaats van M&M’s. Die stinken!

Hormonen… Komt goed, schatje.

Mijn rug is wel al gevoelig, maar met rechtop zitten, en veel wandelen is het prima te doen en niet echt pijnlijk.

De volgende vraag des levens is hoe we de website verder gaan inrichten. Nu is het nog de website van Eli… Wordt vervolgd.

18 juni (11w1d) hadden we een zgn. PRINT gesprek (prenatale intake voor screening) ivm de verdikte nekplooi die was vastgesteld bij de termijnecho . Nou, dat was bijzonder! De arts begon al met allerlei invasieve diagnostische onderzoeken te beschrijven, ervan uitgaande dat de nekplooi was gemeten bij een specifieke nekplooimeting op ons verzoek, wat dus niet zo was. En de toon was op zijn grafstemmings, dus het was gezellig. Verder heeft hij maar 1 keer benoemd dat het misschien wel gezond kon zijn (80% kans, details…) en verder ging het enkel en alleen over alle dingen die fout konden zijn.

Toen ik aangaf dat ik dat het kind al te voelen, werd dat ontvangen met een luide snauw “Nee”. Dat kon toch echt niet mogelijk zijn. Later heb ik de verloskundige gebeld en zij zei dat er wel meer mensen zijn die hun kind al heel vroeg voelen.

Toen wij zeiden dat we geen invasieve diagnostiek (vruchtwaterpunctie, danwel vlokkentest) wilden doen door de kans op een miskraam die je daarmee introduceert, en het feit dat een kind met Down zonder verdere structurele afwijkingen ook welkom is, begreep hij wel onze wensen, dus dat was fijn.

Halverwege het gesprek ging hij even overleggen met de echo-arts, waarna hij terugkwam met de melding dat de nekplooi met de toenmalige termijn helemaal nooit gemeten had mogen worden, omdat je er op dat moment helemaal niets over kunt zeggen. De nekplooi wordt pas een week later gemeten, en voor die termijn geldt het maximum van 3,5mm, niet bij 11 wk.
Voor de verdere beeldvorming een paar quotes:
- “Voor hetzelfde geld betekent de dikke nekplooi dat het kind zich niet goed voelt en houdt het er vanzelf mee op”
- “Een verdikte nekplooi is altijd een kans van 1 op 5 dat er sprake is van Down” (volgens de andere mevrouw hadden we wegens de kleine verdikking slechts kans van 1 op 10. details… )
- “Tsja, en als het kind nu al verdikte nekplooi heeft…. naja, laten we maar niet speculeren, want op deze echo kunnen we niet afgaan.”
Al met al waren we niet heel vrolijk na dit gesprek…

Aangezien ik nu twee blogs ga bijhouden, heb ik besloten om de blog van deze zwangerschap niet per week te doen, maar per maand. Dus dat worden waarschijnlijk 9 redelijk lange blog-entries.

Net zoals bij de zwangerschap van Eli, kon ik na een paar dagen (4 dagen of zo) al kleine verschillen merken ten opzichte van een “normale” cyclus. Waar bij de zwangerschap van Eli de cupmaat vooral in volume toenam, lijkt e.e.a. deze keer voornamelijk in dichtheid toe te nemen. Dus voor de buitenwereld wat minder opvallend. Is altijd fijn.  Hoewel, Eli heeft het verschil wel al heeft opgemerkt (lees: ongegeneerd staren).

De misselijkheid is anders en ook wel wat heftiger. Minder boeren, meer algeheel gevoel van misselijkheid en proberen niet na te denken over wc’s, omdat dan e.e.a. waarschijnlijk echt terug komt. De vermoeidheid is nog niet echt begonnen, maar in plaats daarvan voel ik me een mislukte opblaaspop.  ’s Avonds moeten mijn broeken echt open, anders word ik er misselijk van. En dat nog voordat ik getest heb! 

Een andere duidelijke hint richting zwangerschap was het feit dat ik ineens bij inspanning ging hijgen als een oud wijf. De teloorgang richting bejaarde begint vroeg.  Maar ja, er komt ongeveer en liter bloed bij, dus dat is hard werken. Mijn toegenomen reuk is ook erg prettig bij het verschonen van poepbroeken.

Oftewel, testen wordt meer een formaliteit dan dat er echt een vraag is of ik zwanger ben.

Al is het het dan weer wel leuk dat Mich tijdens een gesprek met Suzanne of en wanneer er een tweede komt, gewoon met een stalen gezicht kan blijven zitten. Wordt nog leuk om haar verbazing dan te zien.